Podróż w dziecięcy świat

piątek, 11 kwietnia 2014

Camilla Läckberg "Super - Charlie" / Czarna Owieczka

Kojarzycie autorkę? Wielbiciele skandynawskiej literatury nie powinni mieć problemów ze skojarzeniem. Pan A jest wielkim wielbicielem Jo Nesbo i innych Larssonów wiec i ja słyszałam o pani Camilli, ale trzymając tę książeczkę w bibliotece nie mogłam sobie przypomnieć skąd znam to nazwisko… W mojej głowie znajduje się ona w szufladce z napisem „tylko dla dorosłych” i nijak nie mogłam sobie wyobrazić jej jako autorki książek dla dzieci. Skandynawscy autorzy ostatnio mają tendencję do zmieniania się z twardych autorów mrożących krew w żyłach kryminałów w sielskich, anielskich pisarzy dziecięcej prozy (nieodżałowany przez pana A. Jo Nesbo: koniec serii o Harrym Hole złamał mu serce ;)) Karmelek już coś tam liznęła ze specyficznej skandynawskiej twórczości przy okazji książek Amandy Eriksson (TUTAJ i TUTAJ), ale Charlie to zupełnie inny rodzaj literatury, o lekkiej, fantastycznej tematyce. Dziecko moje bardzo się polubiło z tym małym bohaterem i nie nudzi ja nawet spora ilość tekstu ani ilość stron. Od deski do deski z zaciekawieniem śledzi raz za razem pierwsze miesiące niezwykłego maluszka, a pamiętacie zapewne, ze jeżeli nie ma zwierzątek to książeczka jest dla niej drugiej kategorii, z rubryki „ewentualnie”. Zauważyłam, że chciwie wpatruje się w ilustracje, jakby chciała coś na nich wyszukać czy zapamiętać je w najdrobniejszym szczególe. Pewnie jeszcze do niej wrócimy…

Charlie urodził się jako zwykły chłopczyk, ale gwiezdny pył pozostały po eksplozji dwóch gwiazd wywołanej ich kolizją napełnił maluszka niezwykłymi mocami. Szybko zaczął się w nich orientować, ale zauważył również, że ludzi one przerażają, nauczył się więc je ukrywać i zachowywać się publicznie jak każdy dzidziuś, gdy w rzeczywistości umiał już mówić, latać, robić kupkę na kibelek i odżywiać się w sposób wołający o pomstę do nieba. Przy wszystkich swoich talentach wspartych tzw. „charakterkiem” pozostaje bardzo czułym, kochającym synkiem i przede wszystkim bratem, opiekuńczym, wymierzającym nauczkę łobuzowi.

W bibliotece została ona oznaczona „ zawiera kontrowersyjne treści” ale nijak nie mogłam się dopatrzeć z czego wynikała ta kwalifikacja. Może z narysowanej kupki w pieluszce, może z faktu zemsty dokonanej przez Charliego, a może z nieprzepartej chęci latania, którą może nasze dziecko poczuć i zapragnąć czym prędzej sprawdzić za oknem, czy posiada również i ono taką moc. Książeczka została z Karmelkiem przedyskutowana, mała wie już, że takie rzeczy to tylko w bajce i nie widzę żadnych złych następstw jej sympatii do Charliego.

Bardzo podobają mi się ilustracje. Kreskówkowe, kojarzą mi się z charakterystycznym stylem wytwórni Hanna i Barbera: Jetsonami, Jaskiniowcami. Przepojone humorem, wyposażone w dodatkowego mistrza drugiego planu: króliczka ze skarpety, będącego elementem równoważącym powagę i przedwczesną dojrzałość głównego bohatera.

Język prosty, rzeczowy. Treść nieskomplikowana. Zalecana od trzeciego roku życia: zgadzam się.

Autor: Camilla Läckberg
   Ilustracje: Millis Sarri
   Wydawnictwo: Czarna Owieczka
   Okładka:   twarda
   Ilość stron: 32
   Format: 220x295mm
Rok wydania: 2012

Data premiery: 2011

Cena: 23,92zł

Do Kupienia TUTAJ

Główną stronę Czarnej Owieczki znajdziecie TUTAJ, fanpage zaś TUTAJ

środa, 9 kwietnia 2014

David McKee "Elmer i Ciocia Zelda"

Wciąż się Elmerujemy, choć zapał już nie ten… Pierwsze kontakty Karmelka z Elmerem świadczyły o zafascynowaniu początkach wielkiej przyjaźni (KLIK). Czytałam jej jedną książeczkę kilka razy dziennie (albo kilkanaście) a po karmelkowej buzi nie przebiegał nawet cień znudzenia. Coś się zmieniło, materiał się nasycił i więcej nie chce przyjąć, więc ten Elmer będzie póki co naszym ostatnim, może za kilka miesięcy się skusi na kolejnego. Nie mam zamiaru w każdym razie na nią naciskać, zazwyczaj odnosi to odwrotny efekt, kto tak nie miał za dzieciaczka? Jeśli mama do czegoś namawia to tak strrrrasznie kusi, by zrobić na odwrót, choćby potem bolało, szczypało, mdliło…

Elmer przejadł się pomimo, że według mnie ta książeczka nie różni się zbytnio od poprzednich ani w humorze, ani w ilustracjach, czy prowadzeniu akcji. Bubal widać nie z tych co to „Sagę o ludziach lodu” przez 53478568 tomów przejdzie…

;)

Elmer bawi się właśnie z przyjaciółmi w chowanego, gdy kuzyn Wilbur przypomina mu, ze byli umówieni z ciocią Zeldą na spotkanie. Ciocia jest już starym słoniem, ma nieco slaby słuch, ale należy się jej wizyta bliskich. Oba słonie z chęcią idą się z nią zobaczyć. Spotkanie przebiega interesująco, zabawnie (ciocia nie dosłyszy, wiec często przekręca słowa a nawet całe zdania), ale najważniejszy jest morał: w rodzinie różnimy się, ale jesteśmy podobniejsi do siebie nawzajem niż do innych ludzi.

Powiastka jest w tradycyjnym Elmerowym stylu: ciepła, spokojna, ciągła. David McKee mocno trzyma emocje na wodzy, co skutkuje niezwykłym poczuciem równowagi płynącym z elmerowej serii. Ilustracje jak zawsze obłędnie kolorowe, ale również proste. Kolejna gratka dla fanów Elmera.

Autor: David McKee
   Wydawnictwo: Papilon
   Okładka:   twarda
   Ilość stron: 32
   Format: 270x236mm
      Cena: 12,56zł

Do kupienia TUTAJ

niedziela, 6 kwietnia 2014

Babette Cole "Milutek" / Nasza Księgarnia

Przeczytałam ją Karmelkowi kilka razy, po czym odstawiłam na półkę. Jakież było moje zdziwienie, gdy po kilku tygodniach rzuciłam książkę na łóżko a ona powiedziała: „aaa, Milutek” i zaczęła przeglądać. Pamiętała starego kumpla, choć ja o nim zapomniałam. Wróciłyśmy więc do „Milutka”, którego ilustracje pochłaniają Karmelka, który robi się coraz żywszy: wiosna dodaje jej sił i roznosi ją dosłownie. Dzieci z wiekiem uspokajają się, poważnieją. Ona najpoważniejsza była za niemowlęcych czasów, gdy wystarczało jej siedzenie na kolanach, przytulanie, dotyk, obserwacja ludzi. Książeczki – jej największa pasja muszą stawać do walki z nowym konkurentem: szaloną zabawą! Chyba będę musiała zabierać Karmelka na bardziej męczące spacery…

„Bo od miłości nie ma ucieczki…”

Biedny Milutek. Do tej pory oczko w głowie swoich właścicieli musi się zmierzyć z pojawieniem się w domu nowego członka rodziny: malutkiego, różowego bobaska przykuwającego całą uwagę swoich rodziców. Nie ma rady: trzeba zaakceptować maluszka i postarać się zdobyć jego serce. Niestety sposoby jakich się chwyta Milutek nie są właściwie rozumiane i doceniane, skutkują wręcz odrzuceniem i skazaniem na samotne spędzenie nocy. Milutek próbuje szczęścia i akceptacji gdzie indziej…

Historia milutka nie jest opisana. Opisana jest w tej książeczce jedynie miłość: czym jest, do czego prowadzi, co w niej ważne. Historia malutkiego pieska jest za to zobrazowana wyrazistymi, pięknymi ilustracjami w bardzo wymowny sposób. Wy czytacie o miłości, dziecko ogląda historię Milutka, chwila po chwili. Tekst jest jedynie dodatkiem do obrazów, to one tworzą historyjkę.

Opowieść ciepła, pełna humoru, o najważniejszym co w życiu mamy – miłości. O tym, że wraz z pojawieniem się nowej osoby nie tracimy uczuć naszych bliskich, a cały wywrócony do góry nogami świat potrzebuje jedynie czasu i naszej dobrej woli, by powrócić do stabilności.