Reksio i Baranki Dzieciom :)

Kolejna odsłona kina. Tym razem nie będzie to wielki moloch kinowy – komercyjne miejsce, odtwarzające komercyjne, modne filmy, ale jedno z miejsc z filmową duszą. Odkąd Bubal pojawił się na świecie nie byłam w kinie na żadnym filmie skierowanym dla dorosłych i nie jest mi z tego powodu wcale przykro. Repertuar kin komercyjnych jak dla mnie jest żałosny – wszystko w myśl idei, by wyciągnąć z ludzi jak najwięcej kasy, nieważne, że będą oglądali chłam, bez sensu, bez głębi, bez znaczenia. Przed urodzeniem Bubalka odwiedzałam nieduże kina ze świetnym repertuarem, teraz odwiedzam je z Bubalem, aby tak, jak dzisiaj, oglądać np. ponadczasowego Reksia. Bajka stara jak świat, a jednak uwielbiana i rozumiana przez współczesne maluchy, które nie potrafiąc mówić potrafią sobie odblokować tablet i uruchomić ulubioną grę.

 Kino pod Baranami znajduje się w jednej z pięknych krakowskich kamienic i zajmuje w sumie dwa piętra. Wchodząc tam zapomnijcie o standardowym wystroju kina. Klimat jaki w nim panuje to coś pomiędzy muzeum, kawiarnią a kinem - taki krakowski ;)

Baranki Dzieciom, to wydarzenie, na które kino zaprasza raz w tygodniu:  w niedzielę o godzinie 11.00

Bilety kosztują dziesięć złotych i w cenę wliczone są również warsztaty, które odbywają się zawsze po skończonym seansie. Dziś trafiliśmy na florystyczne: robiliśmy jeżyka z jabłka i kwiatów. Nie sądziłam, że Bubalka to pochłonie, ale owszem, zaangażowała się mocno w tę czynność. W zajęciach uczestniczyło sporo maleńkich dzieci a wystarczyła niewielka pomoc ze strony rodziców, by bawiły się wyśmienicie!

Baranki Dzieciom mają niestety przerwę wakacyjną, nad czym bardzo, bardzo boleję, bo to nasze ostatnie wakacje, które spędzam w domu razem z Bubalkiem, wrzesień powita mnie powrotem do pracy, ale w miarę możliwości czasowych postaram się zaliczyć kilka seansów, zwłaszcza te, po których odbędą się warsztaty bębniarskie!!!

W przyszłym tygodniu powitanie lata z Bolkiem i Lolkiem!

Kino pod Baranami, Facebook, Baranki Dzieciom FB

Kinowy, Parauszkowy poranek

W ostatnią niedziele znowu zawiało nas do kina na poranek w Multikinie. Reklamy wkurzają jak wkurzały, ale nie bardzo widzę wyjście. No, może gdyby wszystkie kina w całym Krakowie robiły takie poranki dla maluszków, konkurencja wymusiłaby zmiany. Ale nie czarujmy się: małe dzieci do kina chodzą bardzo rzadko i frekwencja nie dopisuje. Ostatnio, jakieś dwa miesiące temu byliśmy na sali sami, we troje. W tę niedzielę jednak coś się ruszyło i było coś koło 10-15 dzieci (normalnie WOW!). Dzikie tłumy w jedynej otwartej kolejce do kasy (tak, 10 osób to dzikie tłumy, bo kolejka posuwa się żółwim tempem), dzikie tłumy w kolejce po popcorn (tak, 10 osób to dzikie tłumy, ponieważ kolejka posuwa się tempem żółwia cierpiącego na artretyzm, odciski i w za małej skorupie). Byliśmy sporo wcześniej, tak się jakoś udało i gdy weszliśmy na salę 15 minut przed początkiem bajkowego seansu trafiliśmy na rozłożone krzesełka i zabawki! Hura! Bo co można robić z maluchem w kinie, gdy pozostało jeszcze całe długie 15 minut? Dla dziecka to cała wieczność. A tak pokiwać się może, poczytać, poukładać klocki, ewentualnie zabawić się Mulą. Dla mnie bomba, ale tym razem Karmelek machnął łapką i wolał udać się na miejsce docelowe i zmolestować matkę o czytanie książeczki, którą dostała w momencie kasowania biletu (tatusiowi, który wszedł kilka minut po nas przypadła w udziale kolejna książeczka, stąd rozdanie). Reklamy nas nie zawiodły: ciągnęły się w nieskończoność, a dotyczyły prawie tylko zabawek, więc ćwiczyliśmy się z panem A. w asertywności ile sił. I wreszcie zaczęła się pierwsza od prawie dziesięciu lat polska animacja lalkowa. Ciekawa byłam okrutnie, bo o stanie polskiego kina mam zdanie jak najgorsze (poza kilkoma wyjątkami) a o Parauszku nawet nie słyszałam.

Dostałam więcej niż oczekiwałam i troszkę żałuję, że nie mamy kanału na którym można go oglądać. Bajeczka ta uczy dobrego lajfstajla. Ani literek, ani kształtów, ale lajfstajla właśnie: żeby dbać o środowisko (są nawet fajne podpowiedzi jak to zrobić), żeby nie oszukiwać, nie kłamać, nie udawać kogoś, kim się nie jest – bardzo przydatne rzeczy dla takich maluchów, które własne JA muszą teraz w pocie czoła wypracować ( i w pocie czoła rodziców oczywiście). Dekoracje w „Parauszku” są tak bajeczne, kolorowe i dopieszczone, że wróciła mi dziecięca ochota na odwiedziny na takim planie, zostanie na nim zamkniętym na noc i zabawa laleczkami do upadłego. Kto widział, zrozumie. Ciekawa jestem, czy wam się również podoba Parauszek i czy w ogóle słyszeliście o nim…

Dla ciekawych – piosenka , którą zaczyna się bajeczka.

 Zdjęcia postaci pochodzą z oficjalnej strony Parauszka, którą znajdziecie TUTAJ

A jutro zapraszam was na malutkie rozdanie :)

Poranki dla dzieci w kinie

Ta niedziela zaczęła się inaczej niż wszystkie do tej pory. Przed małym Karmelkiem otwarły się drzwi do całkiem nowego odbioru obrazu – kino! Dwa lata skończone, bajki lubi, nowe lubi, strachliwa nie jest, czas poznawać świat z bliska i smakować osobiście. Wielkie kina mają swój urok. Dla mnie to wygodne siedzenia, mrok, miękka cisza, wielki ekran i dźwięk. Szkoda tylko, że grają w nich co grają, a na naprawdę dobre filmy trzeba chodzić do malutkich kin… Multikino organizuje poranki dla dzieci w każdą sobotę i niedzielę. O 10.30 są bajki dla takich maluszków jak Karmelek, trafiło się nam Stacyjkowo. Buba: pełen zachwyt, ja i A: o matko, jeszcze jedna bajka… jeśli nie oglądaliście tego nigdy  streszczę: Stacyjkowo to miasteczko śliczne i kolorowe a mieszkańcami jego są ludzie i pociągi o różnych funkcjach. Jak dla mnie idealny film instruktażowy o rodzajach pociągów i rozwiązaniach technicznych stosowanych na kolei, dla dzieci uwielbiających pojazdy. Bajka bardzo pozytywna, wesoła, z pięknymi piosenkami, ale dla mnie, z uwagi na multum kolejowo – pojazdowych zagadnień kompletnie niestrawna. Jak kto lubi. Konkrety: bilet 12zł, Buba za darmochę, kawa dobra, ale droga, ciacho dobre i drogie, suche jakby stało 4 dni a wyczekaliśmy się z 15 minut. W efekcie wypiłam może ze dwa łyki herbaty i trzeba było iść na salę.. Radość z faktu zakupu dwóch a nie trzech biletów trochę osłabła, gdy się okazało, że jeżeli dziecko nie ma biletu, nie przysługuje mu fotel. Obok nas zostały sprzedane bilety i gdyby nie uprzejmość sąsiadów musielibyśmy się przesiąść i liczyć na to, że nie znajdzie się nikt z biletem na nasze miejsca, albo trzymać Karmelka na kolanach. Myślałam również że darują sobie reklamy, gdzie tam! Wyłączono światła i zaserwowano maluchom blok filmików m.in. o płynie do higieny intymnej. Nie przyzwyczaiłam się i nie przyzwyczaję do charakteru takich kin. Skoro człowiek płaci za bilety, to jakim prawem każe się mu oglądać nie to, co chce? Jest napisane, ze bajka zaczyna się o 10.30, dlaczego wiec się nie zaczyna? Tak jakby to tobie, widzu robiono łaskę, że cię w ogóle wpuszczono. No nie zniesę… Z braku laku pewnie jeszcze kiedyś się wybiorę tam z Bubą i poproszę, by o tym, czy owym zapomniała i nie miała za złe pięknej sztuce kinematografii tego,  co z nią zrobiono. No i wylazło ze mnie co sadzę o multipleksach, ten post przypomniał mi czemu tam nie bywam… Prawie zapomniałam o pozytywnych aspektach: przed ekranem stało kilka stolików z zajmowaczami czasu, przed projekcją zostaliśmy obdarowani książeczką a pan robił zdjęcia w momencie brania w rękę książeczki czy ulotek (WTF?). Może jak się zmieni repertuar zajrzymy tam jeszcze, może się przyzwyczaję, kto wie. Blogosfera rozpieściła mnie jednak. Dzięki wam wiem, że nie muszę się godzić na wszystko z podkulonym ogonem, wiem, ze mogę coś zmienić, nie muszę milczeć. I nie robię tego. Dziękuję!