„Książka”, nie zawsze znaczy to samo.
Nawet w moich szczenięcych czasach znalazło się kilka kaset ze słuchowiskami,
które zdzierałam słuchając na okrągło w czasie zabawy, rysowania, czy
wszelakiej innej aktywności w obrębie zakresu magnetofonu. Audiobook, niby taka
książka dla dzieci, a jakby dla dorosłych zarazem… Nie ma tu obrazków, w które
dziecko może się wpatrywać słuchając, które ułatwiają mu zrozumienie. Tutaj trzeba
się zatracić w jednym tylko zmyśle i z dźwięków zbudować w swojej głowie
prywatny świat. Słuchając tej samej książki, każdy stworzy inne obrazy. Postaci
będą się poruszały w innym rytmie, będą miały różne twarze. Jak sądzicie, czy
taki mały Karmelek da radę wciągnąć się w opowieść bez podpowiedzi, jakimi są
ilustracje?
