Kosmiczne przedszkole 3-latka / Olesiejuk

Bubalek polubił bardzo rysowanie, malowanie i wszelkie aktywności, do których angażuje się paluszki. Zapalczywie wypatruję więc nowych publikacji z gotowymi pomysłami na takie zabawy. Prym wiedzie w tej dziedzinie wydawnictwo Olesiejuk, z którego większość książeczek kreatywnych dla małych dzieci bardzo przypadła nam do gustu. Niestety ciężko mi jest upolować moment i zrobić zdjęcia przed totalnym przetrenowaniem książeczki przez Karmelka. Idzie jak burza. Teraz bawimy się w ten sposób zdecydowanie rzadziej  ponieważ większość czasu spędzamy poza domem, ale chłodne dni były idealne do zasiadania nawet kilka razy w ciągu dnia do stolika. 

Obok „Kosmicznego przedszkola” nie mogłam przejść obojętnie. Z tego wydawnictwa raz tylko trafił mi się niezbyt ciekawy zestaw łamigłówek, ale o tym innym razem. Chwilę ze sobą walczyłam, ale w końcu „Przedszkole” wygrało. Zestaw składa się z dwóch części: Blok plastyczny i zeszyt ćwiczeń, które w zasadzie są podobne do siebie. Różnią się tym, ze w bloku jest więcej wycinania i klejenia, a w zeszycie więcej rysowania. Tematyka kosmosu jest dla małej wielce pociągająca (ulubione puzzle: Świnka Peppa w kosmosie, a jakże) więc nie bałam się o to, że temat będzie ją nużył. Już nie wspomnę o wielkim zamiłowaniu do smoków i innych stworów odbiegających. Zresztą co może być strasznego w książeczce przeznaczonej dla trzylatka? Wszystkie ufoludki wyglądają zabawnie, są bardzo kolorowe, a problemy z jakimi się borykają są takie jakieś „nasze”, swojskie. Zadania, z którymi zmierzyć się musza kochane trzylatki są świetnie dopasowane do ich wieku, choć w większości muszą pomóc rodzice i wykonać trudniejszą pracę, np. wyciąć coś, czy przygotować farbę i nadzorować oczywiście (dwa dni temu Bubalek pomalował sobie łapki fioletowym flamastrem i nie zmyło się to dzieło do końca. Wygląda jakby ją ktoś prętem metalowym po łapach okładał, dopiero z bliska widać, że to nie są siniaki). Zadania są przeróżne, ćwiczą spostrzegawczość, koordynację ręka – oko, rozróżnianie kolorów i wiele, wiele innych. Uczą dzieci rozmaitych technik plastycznych (malowanie paluszkami, papierem toaletowym, odciskanie nakrętką, wydzieranki). Za każde prawidłowo wykonane zadanie dziecko może w nagrodę przykleić w rogu naklejkę ze śmiesznym stworkiem. Gdy Bubalek miał dwa latka mieliśmy podobne książeczki (jedną z nich opisałam TUTAJ), ale nie były aż tak ciekawe i różnorodne. Domyślam się, ze swoje robi nie tylko kreatywność twórców, ale i wiek dziecka i coraz większe możliwości. Bubalek rozprawił się z dwoma częściami w niecałe dwa tygodnie, a wy jak myślicie, jaki byłby wynik waszych maluszków?

Sugerowana cena to 16,99zł i dostępna jest dla dzieci w wieku 2, 3, 4, 5 lat. Kupić je możecie np.TUTAJ (zdarza się taniej)

Stempelkowanie w deszczowe popołudnie

Pierwsze stempelki próbowałam zrobić jakiś rok temu. Sporządziłam je z modeliny, ale był to kiepski pomysł – nie chwytały farby, robiły plamy, nie odciski. Dobra, schowałam, może się jednak kiedyś, kiedyś przydadzą, nigdy nie wiadomo, choć nie mam pojęcia do czego mogą się przydać nie działające stempelki.  Stempelki mają się nam przydać w długie, zimowe wieczory, gdy nie będzie już można hasać od rana do wieczora po polku, zdrapywać sobie kolanek na asfalcie i obijać pysia na placu zabaw.  Niechętnie przygotowuję się do zimy. Tak bardzo niechętnie, że ciężko przychodzi mi czerpanie radości z pięknej przecież polskiej jesieni. Żniwa, łyse pola zawisły nad moją głową widmem zimna, wilgoci i czarnych barw przed oknami, tylko Karmelek żyje w błogiej nieświadomości, radości czerpanej z tu i teraz. Przetoczyła się nad nami burza. Taka prawdziwa, z gradem i grzmotami. Zdałam sobie sprawę, ze tego lata mało było dreszczy burzowych, przynajmniej jak dla mnie. W domu pociemniało, strugi wody przewalały się ulicą, nie nadążała wsiąkać. Pokazałam ten dziw natury Karmelce, podziwiała, zahipnotyzowana stojąc na parapecie. Taka malutka wobec takiej siły. Spodobało się stanie w oknie i ćwiczenie słowa: „buzia, klapa-klapa” – będzie miała o czym tatusiowi opowiadać. Zajęła się w końcu malowaniem farbami, a gdy wena wylała się na papier, wyjęłam stempelki. Długo czekały na swoją premierę, choć  już w jej trakcie przestały wyglądać na nowy towar. Małe cacuszka. Pamiętam jak marzyłam o posiadaniu stempelków, którym to mogła się w całej zerówce pochwalić tylko pani wychowawczyni. I wreszcie je mam! Przeterminowana zabawa z dzieciństwa nie sprawiła mi już tyle frajdy ile sprawiłaby, będąc o czasie. Karmelek – cóż- średnio. Odciskała, odciskała, w końcu stwierdziła, ze o niebo fajniej  używa się samego tuszu odwróconego do góry nogami do smarowania po płytkach. Dostałam małego migotania przedsionków, w końcu to płytki mojej, dość pedantycznej Mamy, Na szczęście zeszło, zostawiając bardzo delikatna różową poświatę, ale kolory wymieszały się i nie da się odwrócić gąbeczek, są przytwierdzone na stałe, więc nasze odbitki mają kolor brudu.  Wracając na ziemię z krainy zabaw – stempelki kupiłam w Biedronce za około 10zł, było jeszcze kilka innych wzorów (jakoś mnie ciągnie, by zobaczyć, czy jakieś jeszcze się nie ostały).  Bubal zadowolony z zabawy – ocenia 4/5! Postempelkowane łapki nie zareagowały uczuleniem i dość ładnie się domyły. Cieszą mnie takie zabawy, a raczej towarzyszenie Bubie w nich, patrzenie, jak zdobywa nowe umiejętności. Na swój sposób: powoli, spokojnie, bez ekscytacji, ale radośnie. Matko, jakie ciśnienie niskie…

Dzidziuś wcale nie za mały na plastelinę!

 

Plastelina była jednym z moich ulubionych tworzyw plastycznych, jako dziecka. Taka mięciutka i wielorazowa, jeśli dobrze o nią zadbać, daje szerokie pole wyobraźni. Staram się oswoić Bubala z taką zabawą. Na samym początku po prostu dawałam jej plastelinę i się bawiłam nią, patrząc, co też mała będzie z nią robić. Szału nie było: targała ją na kawałeczki. Na toczenie kulek i wałeczków również za wcześnie, a dużo nieudanych prób skutkuje frustracją i zniechęceniem, wiec poszłam po rozum do głowy i wpadłam na super prosty pomysł, a jednocześnie dający dużo satysfakcji i ćwiczący malutkie paluszki: wgniatanie kuleczek! To lubi robi każdy maluszek, dziubać w koralikach, zielonym groszku, ryżu dmuchanym, to czemu nie w plastelinie? Był to strzał w dziesiątkę, razem stworzyłyśmy malutką, kolorową łączkę, pół na pół: mama robiła kuleczki, Bubuś wciskał w matę. Może nie jest to szczyt ludzkiej kreatywności, ale wymyślić zabawę, która idealnie pasuje do wieku dziecka, rozwija i oswaja z nowymi sposobami kreacji, wcale nie jest tak łatwo! Z czasem będziemy tworzyć coraz bardziej skomplikowane dzieła, aż dojdziemy do punktu, w którym będę ciągnąc nosem wyskubywać plastelinę z dywanu…

CZUCZU zagadkowo na nudę

Pisałam już wam kilka razy o niezmiernej miłości Bubala do książek. Widzę, że odziedziczyła po mnie również zamiłowanie do wszelakiej maści łamigłówek i chociaż rośnie i zdobywa nowe umiejętności w zawrotnym tempie, takie sympatie jeszcze to przyspieszą. Kilka miesięcy temu po raz pierwszy podsunęłam jej Czuczu, ale jej zainteresowanie skupiło się głownie na przewracaniu stron, które bardzo fajnie się po sobie ślizgały, wiec kręciła i kręciła i kompletnie nie słuchała, co też za mądrości ma jej mamusia do przekazania. Poszły wiec do szuflady „nazasiowej”  i przy okazji nowego konkursu Czuczu przypomniałam sobie o firmie i ich produktach. Miałam przyjemność być w tym roku na Targach Książki dla dzieci, gdzie przekonałam się, że Czuczu ma całkiem spory wybór rozwijających gier i zabaw dla dzieci, a wszystko podzielone na kategorie wiekowe.  Nabyłam więc Zagadki dla dzieci między drugim a trzecim rokiem życia, powinno pasować do profilu małej Karmelki – myślę sobie.  Nie omyliłam się.  Karmela dostała hipnozy automatycznej, wyłączanej przez schowanie zagadek. Gdy pierwszy raz pokazałam jej zagadki i zaczęłam zadawać pytania, Buba zamarła i aktywny był tylko jej paluszek, wskazujący odpowiedzi. Moją propozycję końca zabawy komentowała żalami i płaczami zdolnymi wzruszyć kamienne serce… Trochę żałuję, ze nie umie jeszcze czytać, miałaby zajęcie na jakieś dwie godziny J . Chcecie wiedzieć na czym polega fenomen zabawy? Mamy dwadzieścia pięć podwójnych kart z pytaniami, po trzy na karcie i tyleż samo z odpowiedziami. Pytania dotyczą obrazków i Bubal nie mając jeszcze dwóch lat poradził sobie z bardo dużą ich ilością.  Są pytania dotyczące relacji między przedmiotami (np. mniejszy – większy), logiki (co tu nie pasuje?), spostrzegawczości (gdzie się schował…), czasem trzeba poukładać coś w odpowiedniej kolejności, i wiele innych. Jestem pod wrażeniem tak dużej kreatywności w tworzeniu pytań jak i  kolorowych, wyraźnych grafik. . Pytania są tak wymieszane, ze nie ma mowy o monotonii, czy automatyce przy szukaniu odpowiedzi. Zaglądałyśmy do nich w czasie wolnym, w samochodzie, autobusie, w czasie posiłków ( papu da się zetrzeć bez większego uszczerbku dla gry). Cechą, którą docenią mamy jest ich kompaktowość: kupa zabawy w bardzo niewielkim rozmiarze, który bez problemu wpasuje się w torebkę, nawet tak wypchaną, ze ciężko ją zasunąć. Jak widać, w dziedzinie zabawiania dzieci jest jeszcze sporo miejsca do popisu! Czekamy na kolejne pomysły  Czuczu!