Bez zdjęć. No dobra, dwa wrzucę.

Kasuję pół kolejnego posta.

Łapię się na tym, ze nie umiem przeprowadzić linii z punktu A do punktu B. Wychodzą mi jakieś straszne zawijasy, zupełnie bez sensu i nie wiem nawet jakim torem przybyły. Wiem o czym chcę pisać, ale wątek mi się sam doda niechcący, od niego odbije drugi, za dziesięć minut sama nie wiem gdzie jestem i gdzie zmierzam. Kiedyś czytałam, że aby zrozumieć kobietę, należy wyobrazić sobie przeglądarkę z otwartymi 7652357 kart. Dokładnie: tak wygląda moja przeglądarka i tak często wyglądam i ja. Nie mogę się uczepić jednej myśli i doprowadzić jej do końca, bo przecież umknie mi tysiąc innych, a nie umiem ich odpuścić. Nie napiszę planu posta – to nie rozprawka pseudonaukowa, zresztą kto mnie zmusi do trzymania się planu? Może jak już słowa pod ciśnieniem wybuchną, para zejdzie i wszystko się uspokoi, przeje będzie inaczej? Na razie mi się nie przejadło, mam niedosyt. Piszę nie do końca o tym, o czym chciałabym, chodzę po omacku i szukam tej swojej drogi. Może ją i widzę, ale staram się nie zauważyć, żeby nie odkryć, że to już koniec bezpiecznego, znanego chaosu.

Znowu to samo. Tematem wena, a ja tu bazgrolę, gryzmolę o własnej ścieżce, może nawet o stylu jakimś. Żeby budować, trzeba burzyć. Pobudowałam te baraki, sklecone byle jak, z blachy, tektury i chcę na nich wznieść wieżowce. Niby wiem jak, ale a nuż mi wyjdzie??? I co ja wtedy zrobię???

Wewnętrzne przeświadczenie mówi mi, że wszystko się może udać, co tylko człowiek sobie zamarzy. Wszystko jest łatwe, a bariery są w naszej głowie. Głowa to jedyna kłoda na naszej drodze i jeżeli się z nią zmierzymy, dalej już tylko prosta, przyjemna droga. Ale ta kłoda ciężka i lubi odrastać.

Trzeba się zebrać i w końcu w siebie uwierzyć, nic nie da ciągłe obserwowanie ludzi i przygotowywanie się, bo przygotować się można tylko działaniem, więc do dzieła…

A miało być o Muminkach ;)

Danielle Steel - "Nowy tatuś Marty"

Świat jest piękny cudny, wszyscy są szczęśliwi i zrobieni od linijki. Na każde „proszę” przypada jedno „dziękuję”, uśmiech za uśmiech, „dzień dobry” za „dzień dobry”. Codziennie czuję przymus mojego społeczeństwa, który próbuje zmusić mnie do wciskania mojemu dziecku swojej bajki. Scenka: siedzimy w przychodni u lekarza. Pani trzyma bobasa na kolanach, Bubal bobasy uwielbia. Z jej strony pada pytanie: „Chciałabyś, żeby bocian Ci przyniósł takiego dzidziusia?” Bubal marszczy czoło, myśli. „Nie! Bocian żabki nosi, dzieci trzeba URODZIĆ!” Pełna konsternacja, szok i niedowierzanie. To nie jest pierwsza historia o bocianie, to nie pierwsza odpowiedź o rodzeniu. Dlaczego ludzie tak się dziwią, że dwulatka wie co nieco o podstawowych zasadach rozmnażania? Dlaczego kit o kapuście, bocianie, czy jeszcze inne bajki mają być lepsze od prawdy? Zapewne przez poczucie wstydu. Nie przez wstyd dziecka, bo ono go nie posiada. Wstyd trzeba mu zaszczepić, narzucić. Rodzenie to złoooooo, nie będziemy o tym rozmawiać, wstydź się, nie dotykaj się tam! Oto krótki przepis na stworzenie zakompleksionego dorosłego z poczuciem winy w sytuacjach nawet sam na sam ze swoim ciałem. Doceniam delikatność z jaką obcy ludzie Bubę pytają o tego bociana, ale ich zaskoczenia, gdy Buba ich „uświadamia” już nie pojmuję. Tyle jest ważnych rzeczy, które trzeba poznać zanim się z nimi maluch zetknie bezpośrednio. Mogę jej tylko nakreślić świat, pokazać kontury, całość wypełni ona sama.

W przedszkolu nie będzie samych słodkich Karmelków z mamą, z tatą. Zanim zaczną się szepty po kątach, że mama tej „siedzi” z takim jednym, a tatuś tej to jej mamę zostawił, a ta jest adoptowana (tak, dziecko moich znajomych poznało prawdę o sobie w PRZEDSZKOLU!!!), Bubal będzie wiedział, że losy ludzkie są różnorodne, co nie znaczy, że gorsze. Boimy się tego, czego nie znamy, poznajmy więc troszkę, chociaż z grubsza.

Nie sądziłam, że na tym blogu pojawi się kiedyś książka Danielle Steel. W bibliotece wybrałam ją po tytule, nie po autorce, nie wiedziałam nawet, że pisze ona książki dla dzieci. Karmelka ze światem oswajam na bieżąco i takiej pozycji nie mogłam przepuścić po prostu, choć wydana lata świetlne temu, bardzo na czasie, bardzo uniwersalna.

Rodzice Marty rozwiedli się dwa lata temu. Mieszkają osobno, zaś Marta środowe noce i co drugi weekend spędza u Tatusia. Mama ma przyjaciela, którego Marta bardzo lubi. Dziewczynka czasem marzy, by jej rodzice ponownie wzięli ślub, pomimo świeżych jeszcze wspomnieć dramatycznej końcówki małżeństwa. Marzenia te rozbija wiadomość o planowanym ślubie mamy z Piotrem i napełnia małe serduszko smutkiem i wątpliwościami.

Książka napisana czule, prosto i spokojnie. Oszczędna w słowach, bogata w treści. Schemat co prawda zalatuje idyllą (mama i tata dogadują się, zostają przyjaciółmi i życzą sobie samych sukcesów bez cienia zazdrości), ale stanowi piękne odwzorowanie możliwych lęków dziecka, którego świat prawie rozpadł się na dwoje. To nie jest książka pomagająca zrozumieć dorosłym, co dzieje się w zakamarkach małej duszy – to opowieść, która pomaga zrozumieć dziecku, co ono samo czuje. Chylę czoła przed zwięzłością tekstu, lekkością i przede wszystkim harmonią, spokojem, optymizmem i poczuciem bezpieczeństwa, które płyną razem z historią Marty. Polecam ją nie tylko osobom po rozwodzie, bądź w jego trakcie, ale każdemu, kto chce, by jego dziecko dowiedziało się, że nie wszystkie dzieci mają dwoje rodziców w domu, ale wciąż pozostają dziećmi, takimi samymi jak one, a życie jest pełne niespodzianek.

Autor:  Danielle Steel
   Ilustracje: Jacqueline Rogers
   Wydawnictwo:  Da Capo
   Okładka:   twarda z obwolutą
   Ilość stron:  32
   Format:  210 x 260mm
      Rok wydania: 1997

Data premiery: 1989

Dostępność: biblioteki i serwisy aukcyjne

Camilla Läckberg "Super - Charlie" / Czarna Owieczka

 

Kojarzycie autorkę? Wielbiciele skandynawskiej literatury nie powinni mieć problemów ze skojarzeniem. Pan A jest wielkim wielbicielem Jo Nesbo i innych Larssonów wiec i ja słyszałam o pani Camilli, ale trzymając tę książeczkę w bibliotece nie mogłam sobie przypomnieć skąd znam to nazwisko… W mojej głowie znajduje się ona w szufladce z napisem „tylko dla dorosłych” i nijak nie mogłam sobie wyobrazić jej jako autorki książek dla dzieci. Skandynawscy autorzy ostatnio mają tendencję do zmieniania się z twardych autorów mrożących krew w żyłach kryminałów w sielskich, anielskich pisarzy dziecięcej prozy (nieodżałowany przez pana A. Jo Nesbo: koniec serii o Harrym Hole złamał mu serce ;)) Karmelek już coś tam liznęła ze specyficznej skandynawskiej twórczości przy okazji książek Amandy Eriksson (TUTAJ i TUTAJ), ale Charlie to zupełnie inny rodzaj literatury, o lekkiej, fantastycznej tematyce. Dziecko moje bardzo się polubiło z tym małym bohaterem i nie nudzi ja nawet spora ilość tekstu  ani ilość stron. Od deski do deski z zaciekawieniem śledzi raz za razem pierwsze miesiące niezwykłego maluszka, a pamiętacie zapewne, ze jeżeli nie ma zwierzątek to książeczka jest dla niej drugiej kategorii, z rubryki „ewentualnie”. Zauważyłam, że chciwie wpatruje się w ilustracje, jakby chciała coś na nich wyszukać czy zapamiętać je w najdrobniejszym szczególe. Pewnie jeszcze do niej wrócimy…

Charlie urodził się jako zwykły chłopczyk, ale gwiezdny pył pozostały po eksplozji dwóch gwiazd wywołanej ich kolizją napełnił maluszka niezwykłymi mocami. Szybko zaczął się w nich orientować, ale zauważył również, że ludzi one przerażają, nauczył się więc je ukrywać i zachowywać się publicznie jak każdy dzidziuś, gdy w rzeczywistości umiał już mówić, latać, robić kupkę na kibelek i odżywiać się w sposób wołający o pomstę do nieba. Przy wszystkich swoich talentach wspartych tzw. „charakterkiem” pozostaje bardzo czułym, kochającym synkiem i przede wszystkim bratem, opiekuńczym, wymierzającym nauczkę łobuzowi.

W bibliotece została ona oznaczona „ zawiera kontrowersyjne treści” ale nijak nie mogłam się dopatrzeć z czego wynikała ta kwalifikacja. Może z narysowanej kupki w pieluszce, może z faktu zemsty dokonanej przez Charliego, a może z nieprzepartej chęci latania, którą może nasze dziecko poczuć i zapragnąć czym prędzej sprawdzić za oknem, czy posiada również i ono taką moc. Książeczka została z Karmelkiem przedyskutowana, mała wie już, że takie rzeczy to tylko w bajce i nie widzę żadnych złych następstw jej sympatii do Charliego.

Bardzo podobają mi się ilustracje. Kreskówkowe, kojarzą mi się z charakterystycznym stylem wytwórni Hanna i Barbera: Jetsonami, Jaskiniowcami. Przepojone humorem, wyposażone w dodatkowego mistrza drugiego planu: króliczka ze skarpety, będącego elementem równoważącym powagę i przedwczesną dojrzałość głównego bohatera.

Język prosty, rzeczowy. Treść nieskomplikowana. Zalecana od trzeciego roku życia: zgadzam się.

 

Autor:  Camilla Läckberg
   Ilustracje: Millis Sarri
   Wydawnictwo: Czarna Owieczka
   Okładka:   twarda
   Ilość stron: 32 
   Format:  220x295mm
      Rok wydania:  2012

Data premiery: 2011

      Cena: 23,92zł

Do Kupienia TUTAJ

Główną stronę Czarnej Owieczki znajdziecie TUTAJ, fanpage zaś TUTAJ