Kinowy, Parauszkowy poranek

W ostatnią niedziele znowu zawiało nas do kina na poranek w Multikinie. Reklamy wkurzają jak wkurzały, ale nie bardzo widzę wyjście. No, może gdyby wszystkie kina w całym Krakowie robiły takie poranki dla maluszków, konkurencja wymusiłaby zmiany. Ale nie czarujmy się: małe dzieci do kina chodzą bardzo rzadko i frekwencja nie dopisuje. Ostatnio, jakieś dwa miesiące temu byliśmy na sali sami, we troje. W tę niedzielę jednak coś się ruszyło i było coś koło 10-15 dzieci (normalnie WOW!). Dzikie tłumy w jedynej otwartej kolejce do kasy (tak, 10 osób to dzikie tłumy, bo kolejka posuwa się żółwim tempem), dzikie tłumy w kolejce po popcorn (tak, 10 osób to dzikie tłumy, ponieważ kolejka posuwa się tempem żółwia cierpiącego na artretyzm, odciski i w za małej skorupie). Byliśmy sporo wcześniej, tak się jakoś udało i gdy weszliśmy na salę 15 minut przed początkiem bajkowego seansu trafiliśmy na rozłożone krzesełka i zabawki! Hura! Bo co można robić z maluchem w kinie, gdy pozostało jeszcze całe długie 15 minut? Dla dziecka to cała wieczność. A tak pokiwać się może, poczytać, poukładać klocki, ewentualnie zabawić się Mulą. Dla mnie bomba, ale tym razem Karmelek machnął łapką i wolał udać się na miejsce docelowe i zmolestować matkę o czytanie książeczki, którą dostała w momencie kasowania biletu (tatusiowi, który wszedł kilka minut po nas przypadła w udziale kolejna książeczka, stąd rozdanie). Reklamy nas nie zawiodły: ciągnęły się w nieskończoność, a dotyczyły prawie tylko zabawek, więc ćwiczyliśmy się z panem A. w asertywności ile sił. I wreszcie zaczęła się pierwsza od prawie dziesięciu lat polska animacja lalkowa. Ciekawa byłam okrutnie, bo o stanie polskiego kina mam zdanie jak najgorsze (poza kilkoma wyjątkami) a o Parauszku nawet nie słyszałam.

Dostałam więcej niż oczekiwałam i troszkę żałuję, że nie mamy kanału na którym można go oglądać. Bajeczka ta uczy dobrego lajfstajla. Ani literek, ani kształtów, ale lajfstajla właśnie: żeby dbać o środowisko (są nawet fajne podpowiedzi jak to zrobić), żeby nie oszukiwać, nie kłamać, nie udawać kogoś, kim się nie jest – bardzo przydatne rzeczy dla takich maluchów, które własne JA muszą teraz w pocie czoła wypracować ( i w pocie czoła rodziców oczywiście). Dekoracje w „Parauszku” są tak bajeczne, kolorowe i dopieszczone, że wróciła mi dziecięca ochota na odwiedziny na takim planie, zostanie na nim zamkniętym na noc i zabawa laleczkami do upadłego. Kto widział, zrozumie. Ciekawa jestem, czy wam się również podoba Parauszek i czy w ogóle słyszeliście o nim…

Dla ciekawych – piosenka , którą zaczyna się bajeczka.

 Zdjęcia postaci pochodzą z oficjalnej strony Parauszka, którą znajdziecie TUTAJ

A jutro zapraszam was na malutkie rozdanie :)

Straszne piaskownice...

Jaka jest współczesna piaskownica? Obsadzona matkami, babciami sępami pilnującymi jak oka w głowie każdej zabawki dziecka przed lepkimi łapkami innego – obcego? Pełna obsmarkanych maluchów okładającymi się łopatkami, sypiącymi piachem i wydzierającymi sobie skarby? A może pełna zjadliwych uwag i komentarzy? Czemu to wszystko straszy nas z blogów parentingowych? Czyżby skrajność się aż tak dobrze sprzedawała? Wskakując od czasu do czasu to tu, to tam na tzw.popularne blogi spotykam się głównie ze skrajnościami: tak jest jak mówię i koniec!

„Moja jest tylko racja i to święta racja” .

Tak więc chodzę po tych piaskownicach i patrzę, gdzie to dzieci takie samolubne są, że się dzielić nie chcą, że bez łopatki to się nie ma po co zapuszczać w parkowe czy blokowe rejony rozrywki dziecięcej, bo maluch co najwyżej będzie rączką piasek przesypywał. Chodzę i patrzę i wyglądam. Mit obalony. To nie jest polska piaskownica. Bzdura.

Karmelek regularnie zwiedza piaskownice w przeróżnych miastach i każda jest  do siebie podobna: zgodna, wesoła, obrażona (na półtorej minuty), roześmiana. Rodzice nie wiszą nad dziećmi i nie pilnują ich własności i nieskalanej bańki prywatności  wypieszczonych maleństw. Dzieci nie siedzą metr od siebie i nie rzucają sobie wrogich czy tęsknych spojrzeń ale tworzą wspólnotę. Dość specyficzną wspólnotę, bo zbudowaną  przecież przez jednostki dopiero co wybudzone z egoistycznej samotności. Ich świeżość niesie z sobą spokój. Nie ma jeszcze przyjaźni, nie tworzą się więc kliki, nie zaobserwowałam zazdrości, agresji. Takie dwu-trzy letnie maluchy są tak kochane, takie ufne i serdecznie nastawione wobec siebie. Nie ma kłótni o misie, wiaderka, łopatki, w piaskownicy twoje jest tylko to, co trzymasz w rączce i nie bój się – raczej nikt ci tego nie będzie próbował odebrać, nawet właściciel. Rodzice, opiekunowie są różni, jedni mniej, inni bardziej ufni, a jednak starają się jak mogą, by te chwile pierwszych społecznych nauk były jak najmilsze. Oni również potrafią się cieszyć chwila. Złapać moment spokoju na pogawędkę, wyciągnąć książkę, dać swemu dziecku spokój i nie przeszkadzać w zdobywaniu doświadczenia. Nie zdarzyło mi się, by moje dziecko płakało, ponieważ ktoś mu coś zabrał. Nie zdarzyło mi się, by wchodząc do parku „na goło” nie miało się czym w piasku bawić. Nie zdarzyło mi się, by ktoś mi zwrócił uwagę, że jest zbyt lekko/grubo ubrane. Czy to my jesteśmy dziwne i ludzie się przy nas inaczej zachowują, czy po prostu chodzimy na spacer w innych godzinach niż te samoluby? Jak sądzicie?

;)

Małgorzata Strzałkowska "Stworki z Norki"

Największa miłość do dinozaurów podda się uroczej książeczce z rytmicznym wierszykiem. Dostojnemu Karmeliuszowi kolana miękną gdy widzi „Stworki z norki”. Z tego się chyba nie wyrasta… Po pierwszym kontakcie z tymi książeczkami nie mogłyśmy przejść obojętnie obok następnej części. Kolejne cudne chwile pełnego skupienia, kolejne zachwyty. Pani Małgorzata kolejny raz udowodniła, że jej utwory słusznie są wpisywane na Listę Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej. Dzieła tej autorki można kupować w ciemno, zawodu nie będzie, będzie jedynie niedowierzanie, że można stworzyć coś tak niesamowitego, pełnego polotu. Karmelek uwielbia tę autorkę, a „Stworki z norki” biją aktualnie rekord popularności i wspaniale pasują  na wieczorna bajeczkę – w sam raz, by mama nie padła zanim dziecko położy spać. Czasem strzelę sobie takiego samobója, gdy niepomna objętości książeczki zaproponuję ja Karmelkowi, ten ochoczo się zgodzi, a potem się męczę pół godziny. Bynajmniej nie chodzi o to, że nie lubię czytać małej, wprost przeciwnie! Uwielbiam to robić za dnia, przeznaczamy na to codziennie mnóstwo czasu, ale wieczór jest porą, kiedy gonię końcówką sił, a tu jeszcze pasuje zająć się blogiem, wypatruję więc błogiej ciszy, lekkiego pochrapywania Bubusia, by usiąść nie dalej jak dwa metry od niej i zagłębić się w przepastne Internety na godzinkę, dwie, ewentualnie cztery ;)

„Stworki z norki” to bardzo rytmiczny wierszyk  o podwieczorku sympatycznych żyjątek. Ilustracje są bardzo kolorowe, fantastyczne i oryginalne. Na każdej stronie znajdziecie dłuższą zwrotkę i coś jakby refren, którego tematem jest polecenie liczenia na paluszkach, skonstruowane w odmienny sposób na każdej stronie, wspaniały przerywnik, wisienka na zwrotkowych tortach, wierszyk bardzo zyskuje na atrakcyjności dzięki takiemu zabiegowi. Książeczka jest kartonowa, strony są grube, ale elastyczne w sam raz dla początkującego, niedelikatnego czytelnika, ale dla maluszków mogą okazać się jednak zbyt cienkie.

A wy? Które Bajeczki dla maluszka lubicie najbardziej?

Autor:  Małgorzata Strzałkowska
   Ilustracje: Beata Zdęba
   Wydawnictwo:  Bajka
   Okładka:   twarda
   Ilość stron:  14
   Format:  150 mm x 150 mm
      Rok wydania: 2009

      Cena:8,40zł

Do kupienia TUTAJ

Fanpage wydawnictwa, witryna internetowa