Małgorzata Strzałkowska "Stworki z Norki"

Największa miłość do dinozaurów podda się uroczej książeczce z rytmicznym wierszykiem. Dostojnemu Karmeliuszowi kolana miękną gdy widzi „Stworki z norki”. Z tego się chyba nie wyrasta… Po pierwszym kontakcie z tymi książeczkami nie mogłyśmy przejść obojętnie obok następnej części. Kolejne cudne chwile pełnego skupienia, kolejne zachwyty. Pani Małgorzata kolejny raz udowodniła, że jej utwory słusznie są wpisywane na Listę Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej. Dzieła tej autorki można kupować w ciemno, zawodu nie będzie, będzie jedynie niedowierzanie, że można stworzyć coś tak niesamowitego, pełnego polotu. Karmelek uwielbia tę autorkę, a „Stworki z norki” biją aktualnie rekord popularności i wspaniale pasują  na wieczorna bajeczkę – w sam raz, by mama nie padła zanim dziecko położy spać. Czasem strzelę sobie takiego samobója, gdy niepomna objętości książeczki zaproponuję ja Karmelkowi, ten ochoczo się zgodzi, a potem się męczę pół godziny. Bynajmniej nie chodzi o to, że nie lubię czytać małej, wprost przeciwnie! Uwielbiam to robić za dnia, przeznaczamy na to codziennie mnóstwo czasu, ale wieczór jest porą, kiedy gonię końcówką sił, a tu jeszcze pasuje zająć się blogiem, wypatruję więc błogiej ciszy, lekkiego pochrapywania Bubusia, by usiąść nie dalej jak dwa metry od niej i zagłębić się w przepastne Internety na godzinkę, dwie, ewentualnie cztery ;)

„Stworki z norki” to bardzo rytmiczny wierszyk  o podwieczorku sympatycznych żyjątek. Ilustracje są bardzo kolorowe, fantastyczne i oryginalne. Na każdej stronie znajdziecie dłuższą zwrotkę i coś jakby refren, którego tematem jest polecenie liczenia na paluszkach, skonstruowane w odmienny sposób na każdej stronie, wspaniały przerywnik, wisienka na zwrotkowych tortach, wierszyk bardzo zyskuje na atrakcyjności dzięki takiemu zabiegowi. Książeczka jest kartonowa, strony są grube, ale elastyczne w sam raz dla początkującego, niedelikatnego czytelnika, ale dla maluszków mogą okazać się jednak zbyt cienkie.

A wy? Które Bajeczki dla maluszka lubicie najbardziej?

Autor:  Małgorzata Strzałkowska
   Ilustracje: Beata Zdęba
   Wydawnictwo:  Bajka
   Okładka:   twarda
   Ilość stron:  14
   Format:  150 mm x 150 mm
      Rok wydania: 2009

      Cena:8,40zł

Do kupienia TUTAJ

Fanpage wydawnictwa, witryna internetowa

Hop hop, raz i dwa!

Coś się do nas przyplątało.  Jakieś zasmarkano – gorączko – cuś. Nie lubię siedzieć w domu, wiec gdy tylko nadarzy się okazja (np. piękna pogoda!) pakujemy z Bubalkiem manatki i ewakuacja w bardziej przyjazne i ciekawe tereny (np. przed dom;) ). W domu można utknąć. Mówi się, ze człowiek przyzwyczai się do wszystkiego i wiele w tym prawdy. Zazwyczaj nie wyobrażam sobie dnia bez spaceru, lub chociażby przewietrzenia się, ale zamknij mnie chorą w domu na dwa dni, a tracę moja potrzebę przestrzeni. Przeraża mnie to trochę, brak ruchu nie służy nikomu, nawet chorutkim dzieciom (o ile nie mają gorączki wysokiej). Dziś, mimo słabości zaliczyłyśmy normalny spacer, udało się! No to może spróbujmy jeszcze troszkę pohasać przed domem. Udało się lepiej niż myślałam! Skąd chorutkie maluszki mają tyle pary? Biegają i biegają nawet gdy mama dawno przestała je już gonić. Po schodach, na zjeżdżalnię (a schody sięgają do kolan) i jeszcze raz, jeszcze raz! Patrzę i podziwiam (oby się tylko nie zgrzała!) i focę. Karmelek rzadko pozwala sobie robić zdjęcia, przeważnie odwraca główkę, ucieka, woli robić je sama – niech i tak będzie. Skoro już pozwoliła, muszę wykorzystać moment i nadrobić pominięty dowodowo czas.

Zaskoczyła mnie dziś. Znowu. Dwulatki rysują, jak rysują: zawsze coś im wyjdzie. Po skończonej kreacji trzeba jednak zgadnąć co to jest to „coś”. Bubal podchwycił szybko temat i już nie stara się narysować konkretnej rzeczy, o której wie, że nie jest na jego siły (aktualnie jesteśmy na etapie krzyżyka, za kółkiem), ale rysuje, a potem określa co to jest. Nadzwyczaj trafnie! Dziś zazdrościłam jej skupienia z jakim rysowała. Nazwałabym to nawet jakimś zapałem twórczym, nagłym natchnieniem. W pewnym momencie narysowała bułę. Taki owal zgnieciony z dołu i z góry, patrzy i rzecze jako jest: „jabłko!” i hyc! Dorysowała zgrabniutki ogonek. Jeszcze nie raz mnie zaskoczy – czekam z niecierpliwością. Byle tylko nie przegapić!

A tu ptaszek by Buba. Tylko mama nóżki dorysowała

Rzeczone jabłko.

Małe a cieszy /TESA

Halo! Wróciliście już?

My dziś w końcu oficjalnie zakończyliśmy świętowanie i ściągnęliśmy całą skromną rodziną do domu. Wszędzie dobrze… Od czasu do czasu MUSZĘ po prostu pojechać gdzieś, gdzie nie ma dostępu do Internetu, zresetować się, odpuścić sobie wszystkie „muszę”, „powinnam”. Powiem wam, że wystarczy nawet dzień takiego relaksu, by się dobrze, pozytywnie naładować, powrócić z nową energią i pomysłami. Wciąż jeszcze mam jakieś wredne wiosenne osłabienie, przekładające się na moją senność i nieefektywność, choć już kiełkuje w mojej głowie plan, jakby tu sobie pomóc, ambitny plan, więc absolutnie nie do zwierzenia przed pierwszymi wyraźnymi efektami!

Dziś jednak będzie przyziemnie do bólu. Dziś będzie o tym, co pomaga nam organizować sobie bezboleśnie życie i choć takie zwykłe i niepozorne, to jednak  mające duże znaczenie i objawiające irytująco swoją ewentualną nieobecność.

Pochwalę się po pierwsze, że nie musiałam wyrzucić ani jednej Karmelkowej książeczki. Gdy miała około 6mcy dostała pierwsze tekturowe pozycje i zaczęła je mocno eksploatować. Wiadomo, takie małe dziecko poznaje wszystkimi zmysłami, trzeba więc te książeczki przed działaniem tych zmysłów zabezpieczyć, ewentualnie odratować później, co też czyniłam. Raz na czas robiłyśmy wielki przegląd inwentarza i wieczorami stawiałyśmy stosy książeczek, poprzyciskane ciężkimi przedmiotami, posklejane klejem, taśmami, umyte. Takie działanie z mojej strony zdziałało cuda i wyrobiło w Karmelku wielki szacunek do książeczek i troskę o ich stan, teraz sama przykłada się do ewentualnych napraw i zgłasza każdą ich słabość. Taśma klejąca i klej introligatorski jest w domu ZAWSZE!  

Kolejną sprawą nielubiącą zwłoki są kable. Mam pudełeczko, gdzie sobie leżą pięknie zwinięte w kłębki kable, których nie używałam od kilku miesięcy. Te, których używam na bieżąco są zawsze w okolicach biurka i albo smętnie z niego zwisają, albo siłą grawitacji odpoczywają na podłodze, albo spowite w kłębki, zamieniają się w supły grrrrr… No bo gdzie trzymać kabel od aparatu, który jest potrzebny minimum raz dziennie? A od telefonu, gdy minęły czasy ładowania telefonu co tydzień a olbrzymie wyświetlacze żrą energię jak najęte? A czytnik e-booków? No gdzie? U mnie żadne rozwiązanie poza bliskim zasięgiem się nie sprawdziło, więc duże ułatwienie stanowi pojawienie się w domku takich cacuszków, które umożliwiają zwinięcie kabli i utrzymanie ich na miejscu w stanie niezmienionym. Teraz nie zmieniają w magiczny sposób miejsca, nie ześlizgują się i zawsze znajduję je tam, gdzie odłożyłam. 

Dwustronna taśma, chwilowo bezrobotna, znajdzie zajecie przy okazji przeprowadzki. Jest to ustrojstwo na tyle silne, że można nią nawet kleić lustra, zaś to, co zostanie będziemy z Bubalem zamieniać w dzieła sztuki :)

Ostatni z drobnych gadżetów to blister silikonowych podkładeczek. Zamierzam je wykorzystać w kuchni do miliona puszeczek i słoiczków, które z zacięciem kolekcjonera zbieram. Wiadomo, ze gdy w kuchni cos mniej używamy, magicznym sposobem przykleja się do blatu i za nic nie chce współpracować. Na takie przypadki będą one antidotum. 

TESA zwróciła również moja uwagę kierunkiem, w którym podąża. Pierwszy raz widzę, by na opakowaniach takich gadżetów widniały znaki świadczące o dbałości o ekologię. Mam nadzieję, że kolejne firmy wezmą z TESA przykład!

Zapraszam was na stronę Tesa.pl, gdzie znaleźć możecie bardzo dużą ofertę produktów niezbędnych w trakcie remontów i codziennych zmagań z naszą domową martwą naturą ;)