SYS Kasza jęczmienna z soczewicą

Zawsze, gdy piszę o SYSie znajdzie się jakiś komentarz w stylu „ja wolę gotować, niż jeść z torebki”. Szczerze się przyznam, że ja również! To, że czasem zrobię coś z torebki, nie znaczy, że z mojej półki wysypują się gotowe dania, a moje dziecko nie wie jak wygląda marchewka ;) Gotuję prawie codziennie, wekuję zupy, co zaoszczędza dużo czasu. Ale czasem jednak Bubal jest głodny, choć teoretycznie nie powinien. Co powinnam zrobić? Dać ciacho? Powiedzieć: „kochanie poczekaj pół godziny, mama skoczy po jakiś super potrzebny świeży składnik do sklepu, a potem jeszcze godzinkę, aż przyrządzę”? Zapchać owockiem? U nas owocek nie przejdzie – po owocku Bubal głodny tak samo jak przed. Nie ma czasu, siły, składników? Wyjmuję SYSa. Tak, z torebki. Powodzenia życzę tym, którzy ryżu nie wyciągają z torebki. Albo kaszy, albo suchych suszonych pomidorów, albo soczewicy.  SYS jest wyjątkiem od żelaznej reguły. Danie takie jak to można z powodzeniem skomponować w domu i nie będzie się ono różniło od tego z torebki, poza tym, że odpada troska o proporcje. 

Bubal swego czasu nie znosił wszystkiego co sypkie, jak ryż czy soczewica, i bałam się porażki we wprowadzaniu kasz, a przecież są takie zdrowe. Niech się dzieje co chce, masz Bubalku taką jęczmienną, nie ja komponowałam, ewentualna porażka spadnie nie na moją głowę. Bubal jej nie zjadł. Bubal ją wtranżolił z ta miną, którą znają wszystkie mamy, jeżeli ich dziecku choć raz coś naprawdę smakowało: zmarszczony nosek, buzia otwarta na maksa, jeszcze zanim łyżeczka zmierzy w stronę buźki, polichy jak u małego chomiczka. Ta kasza jest świetna.

Jest tak świetna, że nie wkleję wam zdjęcia po jej przygotowaniu, bo go po prostu nie mam.

Cena: 5,49zł / 250g

Do kupienia TUTAJ

Eliza Piotrowska "Bajka o słońcu"/ Biobooks

Karmelek wybuchł nam nową miłością. Dinozaury. Pierwsze przypuszczenia miałam, gdy zapalały jej się oczka na słowo smok. Przypuszczenie stało się faktem i dinozaury we wszelkiej postaci panoszą się nam po domu. Fascynacja rozkwita, a temat nie bardzo jest popularny, mało teraz takich straszycielowych książeczek, więc uparcie wdrażam moją filozofię urozmaicenia i kukam tylko, w przypadku braku dinozaurów, lub innych zwierzaczków, czy książka ma odpowiedni stosunek tekstu do ilustracji i targam do domu. Przy stole wszystko łyknie. Niech mi tylko nikt nie mówi, że to nieładnie czytać przy jedzeniu! Nie lubię wpadać w skrajności i cieszę się, że je przy książce, nie przy telewizorze. A z drugiej strony: w tym zabieganym świecie jak znaleźć czas na lekturę? Ja na przykład nie wyrabiam, obiecuję sobie nadrobić zaległości, tymczasem udaje mi się ukraść czasem kilka stron przy kanapce właśnie: mam wymówkę - z pełnymi ustami mogę czytać tylko sobie :)

„Bajka o słońcu” trafiła do nas właśnie tak przypadkowo, w niezamierzony sposób, ale okazała się być strzałem w dziesiątkę i głodnemu wiedzy Karmelkowi niesie swoje światło ;)

Wiedza. Dużo wiedzy. Podanej w tak lekkostrawny sposób, że aż dziw bierze, że chce się dorosłemu czytać, a dziecku słuchać. Wyczerpany temat, prosto nakreślony, wyjaśniony. Punkt widzenia jest tu mocno dziecięcy, co dodatkowo ułatwia dziecku zrozumienie zawiłości, jakie dotyczą tej najważniejszej dla nas gwiazdy. Nie ukrywajmy – dla małego dziecka samo pojęcie życia na wielkiej piłce, będącej do tego ogrzewanej przez jeszcze większa piłkę jest na tyle abstrakcyjne, że są tylko dwa wyjścia: spaprana książka i świetna książka. W tym wypadku mamy na szczęście do czynienia z drugą opcją. Czego się dowiemy z tego ilustrowanego wiersza? Dowiemy się, że gwiazdy nie gasną za dnia, a słońce nie gaśnie w nocy, że wschodzi po przeciwnej stronie niż zachodzi, geocentryzm a heliocentryzm, kolejność, wielkość planet, i niezależność praw fizyki od widzimisię człowieka, nawet bardzo uczonego. Znajdziemy informację o wytwarzaniu tlenu przez rośliny, powstawaniu piegów, opalenizny, oparzeniach słonecznych i wielu innych. Wszystko treściwie zamknięte na 32 stronach, opisane w bardzo prosty, humorystyczny sposób. Ilustracje towarzyszące wierszykowi są proste, kontrastowe, gdzieniegdzie jest to kolaż, gdzie indziej farba. Połączenie technik daje tu bardzo ciekawy efekt. To niesamowite, że mam w rękach książkę, która jest w stanie przekazać w tak interesujący sposób tak trudną wiedzę dziecku, które nie ma jeszcze trzech lat! Karmelkowi podoba się książeczka nie tylko przy stole, musi więc być naprawdę niezwykła.

Autor:  Eliza Piotrowska
   Ilustracje: Eliza Piotrowska
   Wydawnictwo: Biobooks
   Okładka:   twarda
   Ilość stron:  32
   Format:  180 x 205mm
      Rok wydania:  2012

Data premiery:2012

      Cena: 22zł

Do kupienia TUTAJ

Bez zdjęć. No dobra, dwa wrzucę.

Kasuję pół kolejnego posta.

Łapię się na tym, ze nie umiem przeprowadzić linii z punktu A do punktu B. Wychodzą mi jakieś straszne zawijasy, zupełnie bez sensu i nie wiem nawet jakim torem przybyły. Wiem o czym chcę pisać, ale wątek mi się sam doda niechcący, od niego odbije drugi, za dziesięć minut sama nie wiem gdzie jestem i gdzie zmierzam. Kiedyś czytałam, że aby zrozumieć kobietę, należy wyobrazić sobie przeglądarkę z otwartymi 7652357 kart. Dokładnie: tak wygląda moja przeglądarka i tak często wyglądam i ja. Nie mogę się uczepić jednej myśli i doprowadzić jej do końca, bo przecież umknie mi tysiąc innych, a nie umiem ich odpuścić. Nie napiszę planu posta – to nie rozprawka pseudonaukowa, zresztą kto mnie zmusi do trzymania się planu? Może jak już słowa pod ciśnieniem wybuchną, para zejdzie i wszystko się uspokoi, przeje będzie inaczej? Na razie mi się nie przejadło, mam niedosyt. Piszę nie do końca o tym, o czym chciałabym, chodzę po omacku i szukam tej swojej drogi. Może ją i widzę, ale staram się nie zauważyć, żeby nie odkryć, że to już koniec bezpiecznego, znanego chaosu.

Znowu to samo. Tematem wena, a ja tu bazgrolę, gryzmolę o własnej ścieżce, może nawet o stylu jakimś. Żeby budować, trzeba burzyć. Pobudowałam te baraki, sklecone byle jak, z blachy, tektury i chcę na nich wznieść wieżowce. Niby wiem jak, ale a nuż mi wyjdzie??? I co ja wtedy zrobię???

Wewnętrzne przeświadczenie mówi mi, że wszystko się może udać, co tylko człowiek sobie zamarzy. Wszystko jest łatwe, a bariery są w naszej głowie. Głowa to jedyna kłoda na naszej drodze i jeżeli się z nią zmierzymy, dalej już tylko prosta, przyjemna droga. Ale ta kłoda ciężka i lubi odrastać.

Trzeba się zebrać i w końcu w siebie uwierzyć, nic nie da ciągłe obserwowanie ludzi i przygotowywanie się, bo przygotować się można tylko działaniem, więc do dzieła…

A miało być o Muminkach ;)

Danielle Steel - "Nowy tatuś Marty"

Świat jest piękny cudny, wszyscy są szczęśliwi i zrobieni od linijki. Na każde „proszę” przypada jedno „dziękuję”, uśmiech za uśmiech, „dzień dobry” za „dzień dobry”. Codziennie czuję przymus mojego społeczeństwa, który próbuje zmusić mnie do wciskania mojemu dziecku swojej bajki. Scenka: siedzimy w przychodni u lekarza. Pani trzyma bobasa na kolanach, Bubal bobasy uwielbia. Z jej strony pada pytanie: „Chciałabyś, żeby bocian Ci przyniósł takiego dzidziusia?” Bubal marszczy czoło, myśli. „Nie! Bocian żabki nosi, dzieci trzeba URODZIĆ!” Pełna konsternacja, szok i niedowierzanie. To nie jest pierwsza historia o bocianie, to nie pierwsza odpowiedź o rodzeniu. Dlaczego ludzie tak się dziwią, że dwulatka wie co nieco o podstawowych zasadach rozmnażania? Dlaczego kit o kapuście, bocianie, czy jeszcze inne bajki mają być lepsze od prawdy? Zapewne przez poczucie wstydu. Nie przez wstyd dziecka, bo ono go nie posiada. Wstyd trzeba mu zaszczepić, narzucić. Rodzenie to złoooooo, nie będziemy o tym rozmawiać, wstydź się, nie dotykaj się tam! Oto krótki przepis na stworzenie zakompleksionego dorosłego z poczuciem winy w sytuacjach nawet sam na sam ze swoim ciałem. Doceniam delikatność z jaką obcy ludzie Bubę pytają o tego bociana, ale ich zaskoczenia, gdy Buba ich „uświadamia” już nie pojmuję. Tyle jest ważnych rzeczy, które trzeba poznać zanim się z nimi maluch zetknie bezpośrednio. Mogę jej tylko nakreślić świat, pokazać kontury, całość wypełni ona sama.

W przedszkolu nie będzie samych słodkich Karmelków z mamą, z tatą. Zanim zaczną się szepty po kątach, że mama tej „siedzi” z takim jednym, a tatuś tej to jej mamę zostawił, a ta jest adoptowana (tak, dziecko moich znajomych poznało prawdę o sobie w PRZEDSZKOLU!!!), Bubal będzie wiedział, że losy ludzkie są różnorodne, co nie znaczy, że gorsze. Boimy się tego, czego nie znamy, poznajmy więc troszkę, chociaż z grubsza.

Nie sądziłam, że na tym blogu pojawi się kiedyś książka Danielle Steel. W bibliotece wybrałam ją po tytule, nie po autorce, nie wiedziałam nawet, że pisze ona książki dla dzieci. Karmelka ze światem oswajam na bieżąco i takiej pozycji nie mogłam przepuścić po prostu, choć wydana lata świetlne temu, bardzo na czasie, bardzo uniwersalna.

Rodzice Marty rozwiedli się dwa lata temu. Mieszkają osobno, zaś Marta środowe noce i co drugi weekend spędza u Tatusia. Mama ma przyjaciela, którego Marta bardzo lubi. Dziewczynka czasem marzy, by jej rodzice ponownie wzięli ślub, pomimo świeżych jeszcze wspomnieć dramatycznej końcówki małżeństwa. Marzenia te rozbija wiadomość o planowanym ślubie mamy z Piotrem i napełnia małe serduszko smutkiem i wątpliwościami.

Książka napisana czule, prosto i spokojnie. Oszczędna w słowach, bogata w treści. Schemat co prawda zalatuje idyllą (mama i tata dogadują się, zostają przyjaciółmi i życzą sobie samych sukcesów bez cienia zazdrości), ale stanowi piękne odwzorowanie możliwych lęków dziecka, którego świat prawie rozpadł się na dwoje. To nie jest książka pomagająca zrozumieć dorosłym, co dzieje się w zakamarkach małej duszy – to opowieść, która pomaga zrozumieć dziecku, co ono samo czuje. Chylę czoła przed zwięzłością tekstu, lekkością i przede wszystkim harmonią, spokojem, optymizmem i poczuciem bezpieczeństwa, które płyną razem z historią Marty. Polecam ją nie tylko osobom po rozwodzie, bądź w jego trakcie, ale każdemu, kto chce, by jego dziecko dowiedziało się, że nie wszystkie dzieci mają dwoje rodziców w domu, ale wciąż pozostają dziećmi, takimi samymi jak one, a życie jest pełne niespodzianek.

Autor:  Danielle Steel
   Ilustracje: Jacqueline Rogers
   Wydawnictwo:  Da Capo
   Okładka:   twarda z obwolutą
   Ilość stron:  32
   Format:  210 x 260mm
      Rok wydania: 1997

Data premiery: 1989

Dostępność: biblioteki i serwisy aukcyjne