CYFERKI Jacek Cygan - totalna klapa...

   Autor: Jacek Cygan
   Ilustracje: : Ola Woldańska - Płocińska
   Wydawnictwo:  Czerwony Konik
   Okładka:   twarda
   Ilość stron:  16
   Format:  18x18cm
      Rok wydania:  2011

      Cena: 19zł

Szczerze powiedziawszy książeczkę tę nabyłam dzięki polecaniu jej w kilku dziecięcych mediach. Zawiodłam się, ale jeszcze bardziej moja córeczka. Pierwszy raz miała ją w rączkach nie mając jeszcze roczku i wtedy nie zwróciła na nią szczególnej uwagi. Stała ona cały czas na jej półeczce i jak Buba nie jest wybredna, tak nie chce jej oglądać ani  czytać do dzisiaj. Jacka Cygana znam jako wybitnego tekściarza, cudów się spodziewałam, tymczasem ten wierszyk taki jakiś na kolanie pisany jak dla mnie, choć dość pomysłowe skojarzenia literek, jak np. 4 – odwrócone krzesełko, 6 – róg barani, świadczy o wielkiej fantazji i kreatywnym umyśle. Cała rzecz rozbija się o wystąpienie na znaczkach pocztowych cyferek i pretensjach zera do pierwszego miejsca. Tekst wita dzieci z cyferkami, oswaja je i uczy kolejności. Każda cyferka jest do czegoś porównana, co ułatwia jej zapamiętanie. 

Zgrabne, ciekawe ilustracje, ale kolory przyprawiające o depresję: zgaszone, ciemne, smutne. Dużo brązów, zieleni butelkowej, ciemnego niebieskiego, a tylko na dwóch ostatnich stronach postaci się uśmiechają.  Bardzo chciałabym napisać coś dobrego o tej książeczce, nie powinnam niestety, ponieważ to nie mnie się ma ona podobać, tylko mojemu dziecku, a jako jedyna z kilkudziesięciu pozycji, które Mała ma w swojej biblioteczce jest traktowana jak powietrze, nie da rady namówić Buby do czytania lub chociaż oglądania jej. Może, gdyby te kolory były inne… Niestety jest to jedyna nasza jak na razie porażka literacka, mam nadzieję, ze ostatnia. Macie te książeczkę? Spisała się u was, czy też Karmelek ma dobry gust?

Broszki na Spotkanie Podkrakowskich Blogerek

W zwiazku ze zbliżającym się Spotkaniem podkrakowskich Blogerek, przysiadłam karbów i wzięłam się za własnoręczne tworzenie drobiazgów.  Dobra brosia nie jest zła. Na razie powstało tylko pięć, zalegam jeszcze z sześcioma… Ładne???

 Źródła inspiracji: 1, 2,  3

Dzidziuś wcale nie za mały na plastelinę!

 

Plastelina była jednym z moich ulubionych tworzyw plastycznych, jako dziecka. Taka mięciutka i wielorazowa, jeśli dobrze o nią zadbać, daje szerokie pole wyobraźni. Staram się oswoić Bubala z taką zabawą. Na samym początku po prostu dawałam jej plastelinę i się bawiłam nią, patrząc, co też mała będzie z nią robić. Szału nie było: targała ją na kawałeczki. Na toczenie kulek i wałeczków również za wcześnie, a dużo nieudanych prób skutkuje frustracją i zniechęceniem, wiec poszłam po rozum do głowy i wpadłam na super prosty pomysł, a jednocześnie dający dużo satysfakcji i ćwiczący malutkie paluszki: wgniatanie kuleczek! To lubi robi każdy maluszek, dziubać w koralikach, zielonym groszku, ryżu dmuchanym, to czemu nie w plastelinie? Był to strzał w dziesiątkę, razem stworzyłyśmy malutką, kolorową łączkę, pół na pół: mama robiła kuleczki, Bubuś wciskał w matę. Może nie jest to szczyt ludzkiej kreatywności, ale wymyślić zabawę, która idealnie pasuje do wieku dziecka, rozwija i oswaja z nowymi sposobami kreacji, wcale nie jest tak łatwo! Z czasem będziemy tworzyć coraz bardziej skomplikowane dzieła, aż dojdziemy do punktu, w którym będę ciągnąc nosem wyskubywać plastelinę z dywanu…

CZUCZU zagadkowo na nudę

Pisałam już wam kilka razy o niezmiernej miłości Bubala do książek. Widzę, że odziedziczyła po mnie również zamiłowanie do wszelakiej maści łamigłówek i chociaż rośnie i zdobywa nowe umiejętności w zawrotnym tempie, takie sympatie jeszcze to przyspieszą. Kilka miesięcy temu po raz pierwszy podsunęłam jej Czuczu, ale jej zainteresowanie skupiło się głownie na przewracaniu stron, które bardzo fajnie się po sobie ślizgały, wiec kręciła i kręciła i kompletnie nie słuchała, co też za mądrości ma jej mamusia do przekazania. Poszły wiec do szuflady „nazasiowej”  i przy okazji nowego konkursu Czuczu przypomniałam sobie o firmie i ich produktach. Miałam przyjemność być w tym roku na Targach Książki dla dzieci, gdzie przekonałam się, że Czuczu ma całkiem spory wybór rozwijających gier i zabaw dla dzieci, a wszystko podzielone na kategorie wiekowe.  Nabyłam więc Zagadki dla dzieci między drugim a trzecim rokiem życia, powinno pasować do profilu małej Karmelki – myślę sobie.  Nie omyliłam się.  Karmela dostała hipnozy automatycznej, wyłączanej przez schowanie zagadek. Gdy pierwszy raz pokazałam jej zagadki i zaczęłam zadawać pytania, Buba zamarła i aktywny był tylko jej paluszek, wskazujący odpowiedzi. Moją propozycję końca zabawy komentowała żalami i płaczami zdolnymi wzruszyć kamienne serce… Trochę żałuję, ze nie umie jeszcze czytać, miałaby zajęcie na jakieś dwie godziny J . Chcecie wiedzieć na czym polega fenomen zabawy? Mamy dwadzieścia pięć podwójnych kart z pytaniami, po trzy na karcie i tyleż samo z odpowiedziami. Pytania dotyczą obrazków i Bubal nie mając jeszcze dwóch lat poradził sobie z bardo dużą ich ilością.  Są pytania dotyczące relacji między przedmiotami (np. mniejszy – większy), logiki (co tu nie pasuje?), spostrzegawczości (gdzie się schował…), czasem trzeba poukładać coś w odpowiedniej kolejności, i wiele innych. Jestem pod wrażeniem tak dużej kreatywności w tworzeniu pytań jak i  kolorowych, wyraźnych grafik. . Pytania są tak wymieszane, ze nie ma mowy o monotonii, czy automatyce przy szukaniu odpowiedzi. Zaglądałyśmy do nich w czasie wolnym, w samochodzie, autobusie, w czasie posiłków ( papu da się zetrzeć bez większego uszczerbku dla gry). Cechą, którą docenią mamy jest ich kompaktowość: kupa zabawy w bardzo niewielkim rozmiarze, który bez problemu wpasuje się w torebkę, nawet tak wypchaną, ze ciężko ją zasunąć. Jak widać, w dziedzinie zabawiania dzieci jest jeszcze sporo miejsca do popisu! Czekamy na kolejne pomysły  Czuczu!

Nasze małe codzienne sukcesy

Stare zdjęcie mojego maleństwa zrobione wczesną jesienią zeszłego roku. Przecież to było tak niedawno! Wcale się nie zmieniłam, myślę patrząc w lustro, dotykając swojej twarzy. Jak to możliwe, że ona zrobiła w tym czasie kilka okrążeń wokół słońca? Minął zaledwie niecały rok, odkąd moment ów został uchwycony, a dziecko zupełnie inne. Na szczęście jednak wciąż dziecko! Może się cieszyć każdą chwila, nieświadome upływającego czasu. Ono nie próbuje zatrzymać czasu: nie robi zdjęć, opisów, dla niego  istnieje tylko tu i teraz. Zdziwione dziecko patrzy na rodziców, jak głośno biją brawo, że tak pięknie dokańcza wierszyk. Nie myśli przecież o tym, że jeszcze wczoraj nie umiała tego zrobić, o co im chodzi? Moje dziecko po prostu żyje, a ja zachwycam się jego przebiegiem jak ósmym cudem świata. Widzę rzeczy, które omijają inni ludzie patrząc na Karmelka. Oni patrzą, ja widzę. Czasem mam ochotę mówić wszystkim co nowego dziś pokazała, jak szybko się uczy, z jaką łatwością. Czasem nawet bliscy patrzą na mnie z uśmiechem na ustach, z nudą w oczach, czasem mówią : to oczywiste, czemu się tak dziwujesz? Ano dziwuję się, bo dokonuje się na moich oczach cud, to Zycie pędzi w moim dziecku, pcha je do przodu z mocą, o której mogę tylko marzyć. Dziecko próbuje chodzić, przewraca się, obija, czuje ból, ale próbuje dopóki się nie uda, bo nie wie, ze mogłoby się nie udać. A my? Ktoś nam powie: nie uda się. Ok. no to się nie uda, nie będę wiec próbował. Albo zrobię to w taki sposób, by faktycznie się nie udało i nawet nie uświadomię sobie beznadziei mojej winy w porażce. Czasem myślenie jest naszym wrogiem, wiedza lubi zabić kreatywność, ograniczyć moc. A tu patrzę na cud niewiedzy: Mamo, zrobię to, czemu miałoby się nie udać? Jeśli się nie uda, pokrzyczę, potupię, może nawet się rozpłaczę i wtedy na pewno się uda! Każdego dnia sukcesów są setki, setki okazji do świętowania. One dzieją się wokół nas, w każdym domu, w którym jest dziecko, bez różnicy czy zdrowe, czy nie. Każde dziecko galopuje naprzód, nie ogląda się za siebie, nie patrzy w przyszłość, jest i zmienia się tu i teraz, bez swojej wiedzy. Odwiecznym prawem natury… Minął tylko rok. Minął aż rok.

Garść zdjęć wykonanych telefonem lata karmelkowe temu, w 2012

P.S. Mówcie co chcecie, ale niebo jest najpiękniejsze u mnie! :)