DERMEDIC baby Emolient Linum Olejek do kąpieli

Jak bardzo może się ubrudzić maluch? Nie ma takich wartościani  liczb. Ilość brudu jest wprost proporcjonalna do ciała+ ubrania, które na sobie ma+ wszystkiego w najbliższym otoczeniu. A ty walcz z tym kobieto, myj pysio, rączki, przebieraj po pięć razy dziennie choć to syzyfowa praca. Nadszedł w końcu czas tak długo przez nas wyczekiwany, wytęskniony a słoneczny. Całe dnie na powietrzu skutkują górą brudnych ubrań, stłuczonymi kolanami i brudnym, lepkim Bubusiem. Przez całą zimę kąpałam ją co drugi dzień, ale teraz mogę zapomnieć o tych urwanych dla siebie dwudziestu minutach i muszę ją kąpać codziennie. Małe dzieci mają tak fantastyczną skórę: do umycia się wystarczy im niemalże sama woda i o ile odpuszczą  zabrudzenia zewnętrzne, ciało będzie czyściutkie. Im mniej chemii tym lepiej, i chociaż Karmelek ma już dwa i pół roku, pielęgnacja skóry nie różni się wiele od tej, jaką stosowałam, gdy była jeszcze maleńka. Nie wyobrażam sobie póki co rezygnować z emolientów, które pozwalają mi ograniczyć stosowanie środków myjących i tym samym wysuszenie skóry. Emolient Linum marki Dermedic to już trzeci nasz podobny środek. Mają one sporo cech wspólnych a najważniejsza jest dbanie o właściwe nawilżenie skóry (mamy dzieci z AZS coś o tym wiedzą). Czasem nawet mycie samą wodą jest groźne dla skóry, skład naszej wody w kranach nie jest najlepszy. Nawet jeżeli ze zbiornika wychodzi woda, którą można pić bez przegotowania, przypomnieć sobie trzeba o rurach, którymi płynie: na pewno nie są to super nówki z bezpiecznych materiałów (spotkałam się z zaleceniem, by wodę do picia pobierać jedynie z „zimnego” kurka, ponieważ ciepła woda wytrąca jakieś dziadostwa z pewnego typu rur).

Dlaczego Emolient do kąpieli?

Ponieważ oczyszcza, bez użycia dodatkowych środków myjących, tworzy niezauważalną warstwę okluzyjną, która zapobiega uciekaniu wody z ciała, zawiera witaminę E, która przyspiesza gojenie się ran (latem jak znalazł) i nie niszczy płaszcza lipidowego, przez co skóra nie traci swej naturalnej odporności.

Karmelek jest od dnia narodzin kąpany w emolientach i nigdy nie miała problemów ze skórą, choć czasem zapominałam o nasmarowaniu jej balsamem. 

Dermedic Emolient Linum ma sporą, wygodną i stabilna formę z niezawodnym (i wcale nie takim łatwym do otwarcia) zamykaniem na Press. Nie musze się martwic, że Bubalek sam sobie otworzy butelkę, bo mechanizm chodzi na szczęście umiarkowanie ciężko. Zapachu jako takiego nie ma, konsystencja jest oleista, przy kontakcie z wodą zmienia jej barwę na mleczno białą. Na małej nie robi to już wrażenia, ale ciekawa jestem jak reagują dzieci, które maja okazję po raz pierwszy wziąć kąpiel w „mleku”. Używając go do każdej kąpieli z powodzeniem jest w stanie zastąpić środek myjący (wiadomo, że nie wszędzie i nie na każde zabrudzenie), a latem również nawilżający balsam.

Na sobie nie testowałam, przeraża mnie zawartość parafiny, która na moją skórę działa jak płachta na byka, zaś maluszkom nie czyni żadnej krzywdy – ot, kolejna rzecz, która nas różni od szczęśliwych dzieci.

W składzie może was przerazić PEG-40. Sama unikam PEGów jak ognia, nie mam zaufania do nich. PEG-40 jest uznawany ponoć za bardzo bezpieczny.

Ciekawa jestem, czy wy też używacie/używałyście emolientów?

Cena: od 26zł/400ml

Kosmetyki tej firmy dostępne są przede wszystkim w aptekach, także na allegro

Dermedic.pl – Facebook – Emolient Linum Baby

Dzień Matki - u nas z Chocobox :)

Myśląc o Dniu Matki, nigdy nie myślę o sobie. Przez tyle lat się utarło, że Dzień Matki, to dzień mojej Matki, że zapominam, że teraz to moje święto :)

Inne wrażenia przybędą wraz z przedszkolem, laurkami, wierszykami, na razie przeżywam nieustający Dzień Matki przebywając z małą w domu i przyjmując od niej kilogramy czułości. Szczęściara ze mnie, że moje dziecko tak lubi okazywać miłość.

A jak można okazać miłość swojej Mamie? Niby takie proste zagadnienie, a jednak… Co roku głowię się nad prezentem. Czasem się zapytam, ale gdy daję coś, czego oczekiwała, nie ma takiej radochy, zaciekawienia, nie ma niespodzianki i jest troszkę tak, jakby się przyszło z zakupami do domu.

Mieszkamy razem od prawie dwóch lat, znam ją teraz dobrze, wiem czego potrzebuje, ale wolę zaskoczyć ją czymś, czego się nie spodziewała, czymś, czego nie kupiłaby sobie sama i co sprawi jej masę przyjemności.

Każda mama zasługuje na odrobinę luksusu, na to, by poczuć się naprawdę wyjątkową i docenianą. Pomysłów można mieć tysiąc, albo żadnego.

Na każdą okazje zaś pasuje CZEKOLADA!

Chocobox zachwyca pomysłami. Na dzień dobry widać oryginalność tej witryny, do której przychodzimy nie po to, by dogodzić własnym zmysłom, lecz przepełnieni myślami o drugim człowieku. Prezent możecie do granic spersonalizować: wybrać czekoladkę po czekoladce, opakowanie, a nawet nadrukować własna grafikę na słodkościach. Pudełko czekoladek może stać się tak intymne jak nigdy dotąd.

Specjalne propozycje na Dzień Matki znajdziecie TUTAJ. Strona jest bardzo łatwa, intuicyjna w obsłudze, bardzo miło się z niej korzysta. Dajcie znać, czym w tym roku obdarujecie wasze mamusie :)

ROZDANIE "Kogucik Ziutek. Nad morzem" +WYNIKI!!!

Zapowiadane rozdanie czas zacząć!

Jak już wiecie, przy okazji ostatniej wizyty w kinie Karmelkowi dostały się dwie książeczki. Dwóch to nawet karmelek nie przeje, trzeba więc znaleźć duplikatowi dobry, rozczytany dom.

Zapraszam więc wszystkich chętnych do adopcji kogutka Ziutka!

Kilka foteczek, żeby było wiadomo jak bogate wnętrze ma książeczka czekająca na nowy dom:

Zasady rozdania:
1. Trzeba być publicznym obserwatorem bloga

2. Udostępnić posta rozdawajkowego KLIK

3. Polubić fanpage bloga KLIK

4. W komentarzu wpisać tytuł pierwszej książeczki dziecka, do którego ma trafić Ziutek

Szablon:
1.Obserwuję bloga jako:

2. Lubię fanpage jako (imię i pierwsza litera nazwiska)

3.Tytuł książeczki:

Rozdanie trwa do 29.05.2014 włącznie, 31.05.2014. Karmelek wybierze szczęśliwca :)

Kinowy, Parauszkowy poranek

W ostatnią niedziele znowu zawiało nas do kina na poranek w Multikinie. Reklamy wkurzają jak wkurzały, ale nie bardzo widzę wyjście. No, może gdyby wszystkie kina w całym Krakowie robiły takie poranki dla maluszków, konkurencja wymusiłaby zmiany. Ale nie czarujmy się: małe dzieci do kina chodzą bardzo rzadko i frekwencja nie dopisuje. Ostatnio, jakieś dwa miesiące temu byliśmy na sali sami, we troje. W tę niedzielę jednak coś się ruszyło i było coś koło 10-15 dzieci (normalnie WOW!). Dzikie tłumy w jedynej otwartej kolejce do kasy (tak, 10 osób to dzikie tłumy, bo kolejka posuwa się żółwim tempem), dzikie tłumy w kolejce po popcorn (tak, 10 osób to dzikie tłumy, ponieważ kolejka posuwa się tempem żółwia cierpiącego na artretyzm, odciski i w za małej skorupie). Byliśmy sporo wcześniej, tak się jakoś udało i gdy weszliśmy na salę 15 minut przed początkiem bajkowego seansu trafiliśmy na rozłożone krzesełka i zabawki! Hura! Bo co można robić z maluchem w kinie, gdy pozostało jeszcze całe długie 15 minut? Dla dziecka to cała wieczność. A tak pokiwać się może, poczytać, poukładać klocki, ewentualnie zabawić się Mulą. Dla mnie bomba, ale tym razem Karmelek machnął łapką i wolał udać się na miejsce docelowe i zmolestować matkę o czytanie książeczki, którą dostała w momencie kasowania biletu (tatusiowi, który wszedł kilka minut po nas przypadła w udziale kolejna książeczka, stąd rozdanie). Reklamy nas nie zawiodły: ciągnęły się w nieskończoność, a dotyczyły prawie tylko zabawek, więc ćwiczyliśmy się z panem A. w asertywności ile sił. I wreszcie zaczęła się pierwsza od prawie dziesięciu lat polska animacja lalkowa. Ciekawa byłam okrutnie, bo o stanie polskiego kina mam zdanie jak najgorsze (poza kilkoma wyjątkami) a o Parauszku nawet nie słyszałam.

Dostałam więcej niż oczekiwałam i troszkę żałuję, że nie mamy kanału na którym można go oglądać. Bajeczka ta uczy dobrego lajfstajla. Ani literek, ani kształtów, ale lajfstajla właśnie: żeby dbać o środowisko (są nawet fajne podpowiedzi jak to zrobić), żeby nie oszukiwać, nie kłamać, nie udawać kogoś, kim się nie jest – bardzo przydatne rzeczy dla takich maluchów, które własne JA muszą teraz w pocie czoła wypracować ( i w pocie czoła rodziców oczywiście). Dekoracje w „Parauszku” są tak bajeczne, kolorowe i dopieszczone, że wróciła mi dziecięca ochota na odwiedziny na takim planie, zostanie na nim zamkniętym na noc i zabawa laleczkami do upadłego. Kto widział, zrozumie. Ciekawa jestem, czy wam się również podoba Parauszek i czy w ogóle słyszeliście o nim…

Dla ciekawych – piosenka , którą zaczyna się bajeczka.

 Zdjęcia postaci pochodzą z oficjalnej strony Parauszka, którą znajdziecie TUTAJ

A jutro zapraszam was na malutkie rozdanie :)

Straszne piaskownice...

Jaka jest współczesna piaskownica? Obsadzona matkami, babciami sępami pilnującymi jak oka w głowie każdej zabawki dziecka przed lepkimi łapkami innego – obcego? Pełna obsmarkanych maluchów okładającymi się łopatkami, sypiącymi piachem i wydzierającymi sobie skarby? A może pełna zjadliwych uwag i komentarzy? Czemu to wszystko straszy nas z blogów parentingowych? Czyżby skrajność się aż tak dobrze sprzedawała? Wskakując od czasu do czasu to tu, to tam na tzw.popularne blogi spotykam się głównie ze skrajnościami: tak jest jak mówię i koniec!

„Moja jest tylko racja i to święta racja” .

Tak więc chodzę po tych piaskownicach i patrzę, gdzie to dzieci takie samolubne są, że się dzielić nie chcą, że bez łopatki to się nie ma po co zapuszczać w parkowe czy blokowe rejony rozrywki dziecięcej, bo maluch co najwyżej będzie rączką piasek przesypywał. Chodzę i patrzę i wyglądam. Mit obalony. To nie jest polska piaskownica. Bzdura.

Karmelek regularnie zwiedza piaskownice w przeróżnych miastach i każda jest  do siebie podobna: zgodna, wesoła, obrażona (na półtorej minuty), roześmiana. Rodzice nie wiszą nad dziećmi i nie pilnują ich własności i nieskalanej bańki prywatności  wypieszczonych maleństw. Dzieci nie siedzą metr od siebie i nie rzucają sobie wrogich czy tęsknych spojrzeń ale tworzą wspólnotę. Dość specyficzną wspólnotę, bo zbudowaną  przecież przez jednostki dopiero co wybudzone z egoistycznej samotności. Ich świeżość niesie z sobą spokój. Nie ma jeszcze przyjaźni, nie tworzą się więc kliki, nie zaobserwowałam zazdrości, agresji. Takie dwu-trzy letnie maluchy są tak kochane, takie ufne i serdecznie nastawione wobec siebie. Nie ma kłótni o misie, wiaderka, łopatki, w piaskownicy twoje jest tylko to, co trzymasz w rączce i nie bój się – raczej nikt ci tego nie będzie próbował odebrać, nawet właściciel. Rodzice, opiekunowie są różni, jedni mniej, inni bardziej ufni, a jednak starają się jak mogą, by te chwile pierwszych społecznych nauk były jak najmilsze. Oni również potrafią się cieszyć chwila. Złapać moment spokoju na pogawędkę, wyciągnąć książkę, dać swemu dziecku spokój i nie przeszkadzać w zdobywaniu doświadczenia. Nie zdarzyło mi się, by moje dziecko płakało, ponieważ ktoś mu coś zabrał. Nie zdarzyło mi się, by wchodząc do parku „na goło” nie miało się czym w piasku bawić. Nie zdarzyło mi się, by ktoś mi zwrócił uwagę, że jest zbyt lekko/grubo ubrane. Czy to my jesteśmy dziwne i ludzie się przy nas inaczej zachowują, czy po prostu chodzimy na spacer w innych godzinach niż te samoluby? Jak sądzicie?

;)