Fabryka Słoni grzeje!

Spieszymy się korzystać z ostatnich, nielicznych ciepłych dni! Zeszły sezon zimowy Buba przechorowała w większości, wiec sama już nie wiem jak mam o nią zadbać. Niby nie trzeba dzieci przegrzewać, gdy już potrafią chodzić i chodzą dużo powinno się ubierać o jedną warstwę mniej niż sami jesteśmy ubrani, ale gdy w zeszłym roku pilnowałam wszelkich nowoczesnych zaleceń, Bubiszon chorował zapamiętale. Wiem, że złożyło się na to pewnie dużo różnych czynników, zwłaszcza kontakt z dziećmi ze żłobka, ale przyczyniło się to do mojej utraty pewności co do ślepej wiary w książkowe zalecenia. Postanowiłam dołożyć do wskazówek sporą dawkę mojego rozsądku i matczynei intuicji. Stanęło więc na tym, że wolę Bubę za ciepło ubrać, niż za lekko, zawsze można dziecko rozebrać w razie potrzeby. Nie rozbieram jej, dopóki mnie nie jest gorąco, ani dopóki  jej plecki nie robią się gorące, na granicy pocenia się. Gdy jednak się spoci, czekam aż ostygnie i wtedy rozbieram. Patrząc za okno myślę jednak, że wiedzę owa spokojnie mogę zostawić w spokoju do wiosny…  Nie było w tym roku wiosny, jesień jakaś taka zimowo - pluchowa…  Za ciepło na szalik, za zimno na gołą szyjkę, co by tu założyć?  Przydałoby się coś pomiędzy...

  Od Fabryki Słoni pochodzi cudo, które Bubcia nosi na szyjce, nasz numer jeden na jesień!  Zachwyciło mnie przede wszystkim wzornictwo i cudownie mięciutki  i cieplutki minky, nawet troszkę Bubci zazdroszczę. Co w tym jeszcze fajnego? Dwustronność – dzięki temu można w chłodniejsze dni założyć maluszkowi  stroną z Minky do szyjki, w nieco cieplejsze – gładką stroną, chłodniejszą. Apaszka jest na tyle duża, ze gdy nie dam rady jej już wiązać na szyjce, doszyję rzepę, albo guziczek. Tak, tak, już teraz kombinuję jak przedłużyć jej funkcjonalność, tak mi przypadła do gustu! Uwielbiam rzeczy z duszą, a takie dla mnie są właśnie te, stworzone bezpośrednio, przez człowieka, który pochylił się nad nią, obmyślił, nadał kształt, scalił, te ręce, które dotykały i tyle starań włożyły w to, by moje dziecko miało ciepło i ładnie. To nie jest bezosobowy wytwór fabryczny, kryje się w tym jeden człowiek i jego cząstka włożona w kreację. Ależ mnie poniosło, ale szczerze. Dziękujemy Fabryce Słoni za wzięcie udziału w Spotkaniu Podkrakowskich Blogerek i poświęcenie czasu i sił dla naszych dzieci! Jeżeli jesteście zainteresowani  tak indywidualnymi przedmiotami, zapraszam na ich funpage!

Spotkanie Podkrakowskich blogerek!

Kolejne wydarzenie z cyklu: Spotkanie Podkrakowskich Blogerek! Tym razem miałyśmy z Bubą okazję uczestniczenia w nim! O szczęście niepojęte! Jakość tego spotkania i nasze odczucia przeszły moje najśmielsze wyobrażenia.  Zachwyciło mnie po pierwsze miejsce – idealne do spotkań z dziećmi: dużo miejsca, bardzo wyrozumiała, miła i fachowa  obsługa, piękny wystrój, magiczna aura i do tego wszechobecny zapach czekolady! Nie mogłyśmy trafić lepiej, jestem wdzięczna Krakowskiej Manufakturze Czekolady za partnerowanie naszej akcji! To niezwykłe miejsce opiszę wam następnym razem, ponieważ jest o czym pisać, oj jest.

Pomimo definitywnie chorobliwej aury frekwencja dopisała, gile do pasa nie przeszkadzały nikomu. To na co najpiękniej się patrzyło, to wszystkie nasze skarby w ruchu: tupot nóżek, śmiech, płacz, i ciekawość, ciekawość! Nasi partnerzy dopilnowali, by dzieciaczki nie nudziły się ani chwilkę i zadbali o każdy aspekt trudnego dziecięcego życia J. Nie powiem Mamy również zostały dopieszczone, ale o tym będzie można poczytać TUTAJ. Podczas, gdy dzieci poznawały otoczenie i siebie nawzajem, mamy zanurzyły się we wspaniałą podróż przez wieki (300 dokładnie) we wspaniałą podróż przez dzieje czekolady z panem Tomaszem (wciąż jestem pod wrażeniem!). Następnie wszyscy zabrali się do lepienia, ugniatania i wyciskania z panią Anią i Małgosią z magicznej masy Ciasto-Plasto. Nie wiem, kto bardziej się wciągnął w zabawy plastyczne, bo Mamy jeszcze dziś wspominają jak to fajnie tak było, jakby to tak jeszcze polepić sobie… Nasze prace będą wisiały na lodówkach i przypominały wspólną zabawę.

Kolejnym punktem walnego zebrania sieciowych Mamusiek były naklejki RoomMates (zakochałam się), bezpieczne, wielorazowe i przepiękne! Dzięki pani Ewie już mamy kilka na ścianie, docelowo ozdobią pokój naszej królewny dopiero za rok. Nie mogę się doczekać!

Przyszła kolej i na panią Jolę z portalu Ekorodzice. Tematyka była swietna, chciałabym jeszcze spotkać się z panią Jolą na kolejnym spotkaniu, w nieco mniej rozbrykanym gronie, ponieważ wszystko czego się dowiedziałyśmy warto było na bieżąco spisywać. Nasza mała codzienna ekologia to najlepsze, co możemy zrobić dla wspólnej przyszłości. Troszkę za bardzo poszliśmy na łatwiznę, chodzimy do sklepu i kupujemy całe tony chemii, podczas, gdy najlepsze, skuteczne i ekologiczne środki stoją u każdej pani domu w półce, ewentualnie można po nie skoczyć do warzywniaka.

Cieszyła mnie również obecność pani Pauliny, która osobiście zatroszczyła się , by Mionada miała okazję znaleźć się w małych brzuszkach!

Wspaniały był to czas. Niestety wszystko co dobre, szybko się kończy. Mogę powiedzieć, że spotkanie nasze trwało zaledwie pół godziny, tak szybko minęło, a zajęć było tyle, że kawę, jedną i tę samą, piłam 4 godziny (smakowała wciąż świetnie!). Niesamowity klimat, który był zasługą wszystkich naszych partnerów i samych Mam oczywiście na długi czas będzie obecny w mojej głowie i sercu… Razem z zapachem czekolady!  

Dziękuję Ani, Marioli, Angelice, Patrycji, Uli, Agnieszce i Dorotce za niezapomniane chwile i za możliwość poznania tylu ciekawych osób, nie wyłączając ich samych! 

Stempelkowanie w deszczowe popołudnie

Pierwsze stempelki próbowałam zrobić jakiś rok temu. Sporządziłam je z modeliny, ale był to kiepski pomysł – nie chwytały farby, robiły plamy, nie odciski. Dobra, schowałam, może się jednak kiedyś, kiedyś przydadzą, nigdy nie wiadomo, choć nie mam pojęcia do czego mogą się przydać nie działające stempelki.  Stempelki mają się nam przydać w długie, zimowe wieczory, gdy nie będzie już można hasać od rana do wieczora po polku, zdrapywać sobie kolanek na asfalcie i obijać pysia na placu zabaw.  Niechętnie przygotowuję się do zimy. Tak bardzo niechętnie, że ciężko przychodzi mi czerpanie radości z pięknej przecież polskiej jesieni. Żniwa, łyse pola zawisły nad moją głową widmem zimna, wilgoci i czarnych barw przed oknami, tylko Karmelek żyje w błogiej nieświadomości, radości czerpanej z tu i teraz. Przetoczyła się nad nami burza. Taka prawdziwa, z gradem i grzmotami. Zdałam sobie sprawę, ze tego lata mało było dreszczy burzowych, przynajmniej jak dla mnie. W domu pociemniało, strugi wody przewalały się ulicą, nie nadążała wsiąkać. Pokazałam ten dziw natury Karmelce, podziwiała, zahipnotyzowana stojąc na parapecie. Taka malutka wobec takiej siły. Spodobało się stanie w oknie i ćwiczenie słowa: „buzia, klapa-klapa” – będzie miała o czym tatusiowi opowiadać. Zajęła się w końcu malowaniem farbami, a gdy wena wylała się na papier, wyjęłam stempelki. Długo czekały na swoją premierę, choć  już w jej trakcie przestały wyglądać na nowy towar. Małe cacuszka. Pamiętam jak marzyłam o posiadaniu stempelków, którym to mogła się w całej zerówce pochwalić tylko pani wychowawczyni. I wreszcie je mam! Przeterminowana zabawa z dzieciństwa nie sprawiła mi już tyle frajdy ile sprawiłaby, będąc o czasie. Karmelek – cóż- średnio. Odciskała, odciskała, w końcu stwierdziła, ze o niebo fajniej  używa się samego tuszu odwróconego do góry nogami do smarowania po płytkach. Dostałam małego migotania przedsionków, w końcu to płytki mojej, dość pedantycznej Mamy, Na szczęście zeszło, zostawiając bardzo delikatna różową poświatę, ale kolory wymieszały się i nie da się odwrócić gąbeczek, są przytwierdzone na stałe, więc nasze odbitki mają kolor brudu.  Wracając na ziemię z krainy zabaw – stempelki kupiłam w Biedronce za około 10zł, było jeszcze kilka innych wzorów (jakoś mnie ciągnie, by zobaczyć, czy jakieś jeszcze się nie ostały).  Bubal zadowolony z zabawy – ocenia 4/5! Postempelkowane łapki nie zareagowały uczuleniem i dość ładnie się domyły. Cieszą mnie takie zabawy, a raczej towarzyszenie Bubie w nich, patrzenie, jak zdobywa nowe umiejętności. Na swój sposób: powoli, spokojnie, bez ekscytacji, ale radośnie. Matko, jakie ciśnienie niskie…