NAKLEJKOWO z serii Mali Geniusze

 Autor:   Elżbieta Lekan

   Ilustracje:  Joanna Myjak

   Wydawnictwo:  Olesiejuk

   Okładka:   miękka

   Ilość stron:  24

   Format:  20x26

   Rok wydania:  2013

   Cena:  7,99zł

Książeczka, dzięki której dziecko kształtuje umiejętności manualne, spostrzegawczość i kreatywność.  Sama będąc małą dziewczynką uwielbiałam książeczki z zadaniami na różne tematy. O dziwo lubiłam nawet te matematyczne!  Chciałabym aby Karmelka również wychodziła poza to co absolutnie trzeba zrobić. Oswajam ją z kolejnym wymiarem książeczek: książeczkami, które się nie tylko ogląda, ale i tworzy, z książeczkami, które wymagają zaangażowania  i oczekują współpracy.  Na pierwszy ogień padło „Naklejkowo”, z  którym współpracujemy już przeszło tydzień i z dnia na dzień robimy postępy. Zaznacze, że Karmelek ma dopiero 22 miesiące, i nie wszystko potrafi zrobić, ale od czego ma Mamę? Dużo wody upłynie zanim będzie sama rozwiązywać zadania w takich książeczkach. 

Naklejki są umieszczone na dwóch rozkładówkach w środku książeczki.  Klej nie jest bardzo mocny, co umożliwia  wielokrotne przyklejanie i odklejanie naklejek (dziś próbowałam z jedną naklejką  sprzed tygodnia!), więc małe dziecko może ćwiczyć precyzję i bawić się na wszelkie możliwe sposoby, zanim ostatecznie wykona zadanie. Naklejki są na tyle duże, że dwuletnie dziecko nie ma problemu z naklejaniem.

Wbrew nazwie nie wszystkie zadania polegają na przyklejaniu naklejek, aby wykonać niektóre trzeba użyć farb, lub kredek, stanowi to fajne urozmaicenie. My raczej nie wykonujemy zadań do końca od razu, ponieważ nie chcę, by Buba się znudziła. Książeczka taka wymaga od dziecka skupienia, a w wieku dwóch lat nie jest to łatwe.  Czuję się pozytywnie zaskoczona rozmaitością zadań, takimi detalami jak wielkość naklejek i ich wielorazowość, a także pięknymi kolorami i przyjaznymi ilustracjami. Warte swej (małej bądź co bądź) ceny.

A my tu malu, malu...

Uwielbiam wszelakie typy tworzenia. Chociaż mój umysł jest do cna analityczny i sama nic nie wymyślę, to jednak staram się wykrzesać z mojej dzieciny tyle twórczych pokładów ile to możliwe.

Póki co rysujemy, malujemy farbami, lepimy z plasteliny. Próbujemy też wylepiać naklejkami, ale to dopiero pierwsze próby i troszkę mozolnie idzie.  Nic to. Jestem pełna podziwu dla mojego dziecka, z jaką chęcią angażuje się w plastyczne prace. Niestety łapię się również na tym, że ograniczam niejako jej kreatywność. Popełniam błąd, który popełnia większość rodziców. Ba, jest to błąd, nie błąd. Mianowicie wtłaczam Bubala w ramy, pokazuję zasady, oczekuję ich poszanowania.  W praktyce wygląda to tak: nie maluj tu, tu Mama maluje! Nie naklejaj tutaj, tu jest właściwe miejsce! Tylko czy ja mam rację? No niby mam, większość pewnie odpowie, ale tu właśnie jest pies pogrzebany. Jeżeli nauczę Bubę, że tu Mama może tylko malować, że kolejność jest: woda-farbka-papier,  że nie maluje się dopóki nie wyschnie, to, przepraszam, gdzie tu miejsce na kreatywność i twórcze myślenie? A gdzie jest miejsce dla małego naukowca, który drzemie w każdym dziecku? Zrobiłyśmy sobie sesję malowania akwarelami i naszły mnie takie właśnie myśli. Wymaganie przestrzegania zasad procesie tworzenia zabija fantazję, nie pozostawia miejsca dociekliwości i nudzi. Mam bardzo silnie uwarunkowane przestrzeganie zasad i choć mam świadomość, ze wiele to ułatwia w społecznym życiu, to dla samej jednostki, czyli mnie, często wcale nie jest korzystne. Chciałabym, by moje dziecko miało pełną świadomość istnienia zasad i by przestrzeganie ich było skutkiem wyboru, nie ślepego przyzwyczajenia, tylko powiedzcie mi, jak to osiągnąć? W zasadzie mogę powiedzieć, że jestem na dobrej drodze, skoro sobie uświadomiłam podobne zjawisko, ale nie czuję , by ruszyło mnie to z miejsca. Jak można takim małym karmelkom pokazać zasady, jak co działa, a jednocześnie nie wmówić, że inaczej się nie da? Będę próbować. Jeżeli znajdę jakieś skuteczne lekarstwo, puszczę je w świat. Dość mędrkowania, czas na fotorelację z relaksu farbkowego małego Bubala:

Poznajemy nową literkę - L

 

Odpieluszkowanie.

Uzbrojona w nocniczki i nakładki od pewnego czasu próbuję namówić moje dziecko do korzystania z nich. Korzysta, owszem, ale nie widzi związku. Podbudowałam się opowieścią mojej koleżanki, jak to jej synek po dwóch dnach siusiania po podłodze zaczął wołać „mama si!”. U nas to nie przejdzie. Muszę się po zęby uzbroić w cierpliwość i tłumaczyć sobie po tysiąckroć, że  w końcu nam się uda. Nie napiszę, że jej się uda, bo zwycięstwo będzie wspólne, okupione wysiłkiem z dwóch stron. Najgorsze jest to, że nie mamy żadnego ścisłego planu walki z pieluchą, a na innych blogach oglądam odpieluchowane dzieci i wygląda na to, że nie zajęło im to dłużej niż tydzień, dwa. Wiem, wiem, nie porównuj dziecka do innych dzieci. Niby nie porównuję, ale jakoś nie mogę ugryźć tego problemu. Obchodzę go z każdej strony i nie wiem jaką drogę wybrać. A dokładniej, nie widzę żadnej drogi, wszystko zarośnięte krzaczorami! Próbowałam co pół godziny na nocniczek – nie działa, latanie na golaska (klocuszki na dywanie). I to cudne spojrzenie Karmelka: ale o co chodzi, mamusiu? Matko, wiem, że ona tak bardzo się stara mnie zrozumieć, ale ja nie znam tak dobrze dzidziusiowego, żeby jej wyjaśnić. Muszę tłumaczyć tym nieudolnym ludzkim językiem. Spokój, tylko spokój może nas uratować…

 P.S.jakieś rady może?

Ciekawe, czy dwie stópki na raz się zmieszczą...